Πριν από περίπου 15 χρόνια, μέσα στη νύχτα, τρέχει στο γραφείο των γιατρών η νοσοκόμα από τα επείγοντα.
– Υπάρχει ένας βαρύς ασθενής στη δεύτερη αίθουσα χειρουργείου!
Εγώ – πήγα, η ομάδα είχε ήδη συγκεντρωθεί, στο τραπέζι ήταν ένα κορίτσι έξι περίπου ετών. Ενώ ντυνόμουν και αποστειρωνόμουν, έμαθα τις λεπτομέρειες.
Μια οικογένεια τεσσάρων ατόμων ενεπλάκη σε τροχαίο ατύχημα. Πατέρας, μητέρα και δύο παιδιά: δίδυμα, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι.
Το κορίτσι είχε τραυματιστεί περισσότερο απ’ όλους: η σύγκρουση έγινε στην περιοχή της πίσω δεξιάς πόρτας, εκεί όπου βρισκόταν το παιδί.
Η μητέρα, ο πατέρας και ο αδελφός της είχαν ελάχιστα τραυματιστεί – γρατσουνιές και μώλωπες. Τους προσφέρθηκε βοήθεια επί τόπου.
Το κορίτσι είχε κατάγματα, αμβλέα τραύματα, σχισμένα τραύματα και μεγάλη απώλεια αίματος.
Μετά από λίγα λεπτά έρχεται η εξέταση αίματος, και μαζί της η είδηση ότι δεν έχουμε αυτή τη στιγμή ακριβώς τρίτη θετική (Ομάδα Β, Rh+). Το ζήτημα είναι κρίσιμο – το κορίτσι είναι «σε σοβαρή κατάσταση», κάθε λεπτό μετράει. Έκαναν αμέσως εξέταση αίματος στους γονείς. Ο πατέρας – δεύτερη (Ομάδα Α), η μητέρα – τέταρτη (Ομάδα ΑΒ). Θυμήθηκαν τον δίδυμο αδελφό, αυτός, φυσικά, είχε τρίτη (Ομάδα Β).
Καθόντουσαν στον πάγκο στα επείγοντα. Η μητέρα – όλη στα δάκρυα, ο πατέρας χλωμός, το αγόρι – με απόγνωση στα μάτια. Τα ρούχα του ήταν όλα λερωμένα με το αίμα της αδελφής του.
Τον πλησίασα, κάθισα έτσι ώστε τα μάτια μας να είναι στο ίδιο επίπεδο.
– Η αδελφούλα σου τραυματίστηκε σοβαρά, – είπα.
– Ναι, ξέρω, – το αγόρι λύγιζε και έτριβε τα μάτια του με τη γροθιά του. – Όταν συγκρουστήκαμε, χτύπησε πολύ άσχημα. Την κρατούσα στα γόνατά μου, έκλαιγε, μετά σταμάτησε και αποκοιμήθηκε.
– Θέλεις να τη σώσεις; Τότε πρέπει να πάρουμε αίμα από εσένα για εκείνη.
Σταμάτησε να κλαίει, κοίταξε γύρω του, σκεπτόμενος, πήρε μια βαθιά ανάσα και νεύριασε καταφατικά.
Έκανα νόημα στην νοσοκόμα.
– Αυτή είναι η θεία Σβέτα. Θα σε πάει στο δωμάτιο θεραπειών και θα σου πάρει αίμα. Η θεία Σβέτα ξέρει να το κάνει πολύ καλά, δεν θα πονέσεις καθόλου.
– Εντάξει. – Το αγόρι ανάσαξε βαθιά και τεντώθηκε προς τη μητέρα του. – Σ’ αγαπώ, μαμά! Είσαι η καλύτερη! – Έπειτα, στον πατέρα του – Και σένα μπαμπά, σ’ αγαπώ. Ευχαριστώ για το ποδήλατο.
Η Σβέτα τον οδήγησε στο δωμάτιο θεραπειών, κι εγώ έτρεξα στη δεύτερη αίθουσα χειρουργείου.
Μετά την επέμβαση, όταν το κορίτσι είχε ήδη μεταφερθεί στην εντατική, επέστρεφα στο γραφείο των γιατρών.
Παρατήρησα ότι ο μικρός μας ήρωας ήταν ξαπλωμένος σε ένα ντιβάνι στο δωμάτιο θεραπειών, κάτω από μια κουβέρτα. Η Σβέτα τον είχε αφήσει να ξεκουραστεί μετά τη λήψη αίματος.
Τον πλησίασα.
– Πού είναι η Κάτια; – ρώτησε το αγόρι.
– Κοιμάται. Όλα θα πάνε καλά μαζί της. Εσύ την έσωσες.
– Και πότε θα πεθάνω;
– Λοιπόν… όχι πολύ σύντομα, όταν θα είσαι πολύ μεγάλος σε ηλικία.
Στην αρχή κάπως δεν κατάλαβα την τελευταία του ερώτηση, αλλά μετά μου ήρθε μια έμπνευση.
Το αγόρι νόμιζε ότι θα πέθαινε αφού του έπαιρναν αίμα. Γι’ αυτό χαιρετούσε τους γονείς του. Ήταν απόλυτα σίγουρος ότι θα πέθαινε.
Πραγματικά θυσίασε τη ζωή του για χάρη της αδελφής του. Καταλαβαίνετε τι κατόρθωμα έκανε;
Το πιο αληθινό.
Πέρασαν πολλά χρόνια, αλλά ακόμα ανατριχιάζω κάθε φορά που θυμάμαι αυτή την ιστορία…
