Παρεμπιπτόντως, δεν είναι λιποτάκτης· είχε φύγει για δουλειά στο εξωτερικό πριν ξεκινήσει ο πόλεμος.
Κάθε φορά που έθετα το ζήτημα, μου έδινε την ίδια απάντηση: «Είναι ακριβά, Οξάνα. Καλύτερα να ξοδέψουμε τα χρήματα στα παιδιά».
Αναστέναζα, προσπαθώντας να καταπνίξω τον εκνευρισμό που φούντωνε μέσα μου. Γιατί μου έλειπε πολύ, και τα παιδιά έκλαιγαν τόσο πολύ όταν του μιλούσαν στο Skype.
Ωστόσο, καταλάβαινα ότι αν δεν ήταν η δουλειά του έξω, θα υποφέραμε οικονομικά. Το στεγαστικό δάνειο, οι πιστώσεις, τα παιδιά…
Τα περασμένα Χριστούγεννα άκουσα πάλι τα ίδια: «Μήπως είναι καλύτερα το καλοκαίρι; Τα παιδιά θα είναι σε διακοπές, θα ξεκουραστούν, ίσως πάμε κάπου στη θάλασσα, ίσως και σε άλλη χώρα».
Αλλά το καλοκαίρι πέρασε και το σενάριο επαναλήφθηκε. Τότε αποφάσισα: δεν θα περιμένω άλλο. Θα του κάνω έκπληξη, ειδικά αφού πλησίαζαν τα γενέθλια του Πέτρο.
Σχεδίαζα το ταξίδι για καιρό, έψαχνα εισιτήρια και διάλεγα δώρο. Έπρεπε να είναι κάτι τόσο εντυπωσιακό, που μόλις μας έβλεπε να έχανε τη λαλιά του!
— Μαμά, είσαι σίγουρη ότι ο μπαμπάς θα χαρεί; ρώτησε η κόρη μου, η Άνια.
— Φυσικά, κόρη μου. Είναι έκπληξη. Ο μπαμπάς θα είναι ευτυχισμένος.
Ο δρόμος ήταν μακρύς και εξαντλητικός, αλλά η σκέψη και μόνο του προσώπου του με ζέσταινε. Φανταζόμουν πώς θα χαιρόταν όταν θα με έβλεπε στο κατώφλι του.
Καθυστερήσαμε πολύ στα σύνορα, μετά προέκυψαν κι άλλα προβλήματα. Λες και η ίδια η μοίρα ήταν εναντίον της συνάντησής μας και προσπαθούσε με κάθε τρόπο να καθυστερήσει τη στιγμή.
Στα πρόσωπά τους πάγωσε το σοκ.
— Οξάνα;! Τι κάνεις εσύ εδώ; ο άντρας μου πετάχτηκε από τη θέση του.
— Εγώ θα έπρεπε να σε ρωτάω. Τι σημαίνουν όλα αυτά;
— Δεν είναι αυτό που νομίζεις… Εμείς απλά… άρχισε να λέει.
Η γυναίκα, που μέχρι εκείνη τη στιγμή σιωπούσε, με κοίταξε, μετά κοίταξε εκείνον και πρόσθεσε σιγά: — Δεν ήξερα ότι έχεις σύζυγο…
— Ούτε που σκέφτηκε να σας το πει!
— Οξάνα, περίμενε! Δεν είναι έτσι! Άσε με να εξηγήσω!
Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου, καθόμουν στην άκρη του κρεβατιού κοιτάζοντας το ταβάνι. Το τηλέφωνο δονούταν ασταμάτητα.
«Οξάνα, ήταν λάθος! Θα τα εξηγήσω όλα!» — τα μηνύματά του έπεφταν βροχή, το ένα μετά το άλλο.
Δεν μπορούσα να καταλάβω πώς συνέβη αυτό. Ήμασταν μαζί σχεδόν 15 χρόνια, χτίζαμε μια ζωή, σχεδιάζαμε το μέλλον. Πώς; Πώς μπόρεσε να φερθεί έτσι;
Επέστρεψα στο σπίτι τελείως ράκος, αλλά είπα ψέματα στα παιδιά ότι η έκπληξη πέτυχε. Ευτυχώς που δεν τα είδαν όλα αυτά…
Φίλοι μου, αν σας ενδιαφέρει να διαβάζετε περισσότερες από τις ιστορίες μας – αφήστε τα σχόλιά σας και μην ξεχνάτε τα likes. Αυτό μας δίνει έμπνευση να συνεχίσουμε να γράφουμε!
