Η ανιψιά δήλωσε ότι είναι έγκυος από τον άντρα μου και απαίτησε μερίδιο στο διαμέρισμα
— Θεία Βίκη, λυπάμαι πολύ που έγιναν έτσι τα πράγματα! Αλλά περιμένω το παιδί του Σεργκέι σας.
Η Μαρίνα στεκόταν δίπλα στο τραπέζι της κουζίνας, τυλίγοντας μια τούφα από τα βαμμένα μαλλιά της γύρω από το δάχτυλό της.
— Καταλαβαίνω ότι σου είναι δυσάρεστο, αλλά αγαπιόμαστε. Ειλικρινά δεν το ήθελα. Δεν ξέρω καν πώς συνέβη.
Η Μαρίνα με κοίταζε κατάματα με μια τόσο αθώα έκφραση, που ήθελα να της δώσω μια σφαλιάρα.
Κατέβασα αργά την κούπα με τον καφέ στο τραπέζι. Ο καφές ήταν ακόμα καυτός και έκαιγε τα δάχτυλά μου μέσα από τη λεπτή πορσελάνη.
— Αστείο, — είπα.
Κάθομαι στη δική μου κουζίνα, με μια έντονη ρόμπα που μου χάρισε ο Σεργκέι σε κάποια γιορτή. Είχε πει ότι μέσα σε αυτήν μοιάζω με έφηβη. Τότε το θεώρησα κομπλιμέντο.
Δεν έδωσα σημασία στο γιατί ένας ενήλικος άντρας να θέλει τη γυναίκα του να μοιάζει με έφηβη. Και τώρα, η δεκαεννιάχρονη ανιψιά μου μού λέει για την «ενδιαφέρουσα κατάστασή» της από τον άντρα μου.
Μόλις πριν από τρεις μήνες την υποδέχτηκα στον σταθμό, μια αδύνατη, χαμένη πρωτοετή με ένα τεράστιο σακίδιο και τρομαγμένα μάτια.
— Θεία Βίκη, ευχαριστώ πολύ που με φιλοξενείτε, θα είμαι πιο ήσυχη κι από το νερό, πιο χαμηλά κι από το χορτάρι, ούτε που θα με καταλάβετε! — υποσχόταν τότε.
— Μαρίνα, — άρχισα όσο πιο ήρεμα μπορούσα, — ας μιλήσουμε σοβαρά. Καταλαβαίνεις τι είπες;
— Φυσικά και καταλαβαίνω!
Σήκωσε το πιγούνι της και αναγνώρισα σε αυτήν την αδερφή μου την Έλενα, το ίδιο πεισματάρα. Αν καρφωθεί κάτι στο μυαλό της, θα περάσει από πάνω σου.
— Ξέρω ότι είναι λάθος, — έλεγε η ανιψιά. — Καταλαβαίνω ότι είναι παντρεμένος. Αλλά ο έρωτας… δεν υπακούει σε τέτοιες συμβάσεις!
— Και πότε έγινε αυτό; — ρώτησα σιγανά.
Μέχρι την τελευταία στιγμή αρνιόμουν να πιστέψω αυτό που συνέβαινε. Αλλά η Μαρίνα ήταν τόσο πειστική.
— Έγινε όταν ήσουν σε εκείνο το επαγγελματικό ταξίδι στο Λβιβ, — απάντησε η Μαρίνα. — Φαινόταν τόσο μόνος, ήθελα απλώς να τον στηρίξω, έφτιαξα δείπνο. Μετά άνοιξε ένα κόκκινο κρασί.
«Κόκκινο κρασί;» Και τότε η λογική επικράτησε.
— Στοπ! — σήκωσα το χέρι μου. — Τι κόκκινο κρασί; Ο Σεργκέι δεν βάζει στάλα αλκοόλ στο στόμα του. Έχει έλκος.
Η Μαρίνα κοντοστάθηκε για μια στιγμή, αλλά αμέσως άρχισε πάλι να πολυλογεί:
— Ε, μπορεί να ήταν χυμός; Τι σημασία έχει! Το θέμα είναι ότι έγινε αυτό που έγινε μεταξύ μας, και τώρα κουβαλάω το παιδί του!
Εκείνη τη στιγμή μπήκε στην κουζίνα ο Σεργκέι. Βλέποντάς μας, χαμογέλασε.
— Ω, ξύπνησαν κιόλας τα κορίτσια! Βίκη, πήρε η μητέρα σου τηλέφωνο, ζήτησε να την καλέσεις. Μαρίνα, προλαβαίνεις το πρώτο μάθημα;
— Σεργκέι, — η Μαρίνα γύρισε προς το μέρος του, και παρατήρησα πώς πέρασε γρήγορα το χέρι της από τα μάτια της, σαν να προσποιούνταν δάκρυ, — τα είπα όλα στη θεία Βικτώρια. Για εμάς. Και για το παιδί.
Το πρόσωπο του άντρα μου πήρε μια τόσο γελοία έκφραση που, σε άλλη περίπτωση, θα είχα βάλει τα γέλια. Μετέφερε το βλέμμα του χαμένος από μένα στη Μαρίνα και έμεινε άφωνος.
— Τι; Ποιο παιδί; Ποιοι «εμείς»; — ο άντρας μου βρήκε επιτέλους τη μιλιά του. — Βίκη, τι συμβαίνει;
— Αυτό συμβαίνει, η ανιψιά μου ισχυρίζεται ότι είναι έγκυος από σένα, — σηκώθηκα και πλησίασα τον άντρα μου. — Ότι δήθεν είχατε ειδύλλιο όσο έλειπα σε ταξίδι. Είναι αλήθεια;
— Μα τι πάθατε, τρελαθήκατε και οι δύο; — ο Σεργκέι έγινε κατακόκκινος σαν αστακός. — Μαρίνα, τι αρλούμπες λες; Βίκη, δεν πιστεύεις αυτές τις ανοησίες, έτσι δεν είναι;
— Δεν είναι ανοησίες! — η Μαρίνα χτύπησε το πόδι της κάτω.
— Και στο κάτω-κάτω, θεία Βίκη, αν δεν θέλεις να μάθει όλη η οικογένεια τι σόι άντρας είναι πραγματικά ο δικός σου, ας το λύσουμε ήσυχα.
— Χρειάζομαι στέγη για μένα και το παιδί. Τουλάχιστον ένα μερίδιο σε αυτό το διαμέρισμα. Ή… ή μπορούμε να συζητήσουμε για μια χρηματική αποζημίωση.
Τότε ήταν που κατάλαβα τι παιζόταν. Το παζλ στο μυαλό μου ολοκληρώθηκε αμέσως.
Τις τελευταίες εβδομάδες η Μαρίνα φερόταν περίεργα, άλλοτε καθυστερούσε μέχρι αργά, άλλοτε δεν ερχόταν καθόλου σπίτι να κοιμηθεί.
— Έμεινα σε μια φίλη μου, θεία Βίκη! — έλεγε.
Μερικές φορές ζητούσε χρήματα για κάποια βιβλία, τα οποία κόστιζαν όσο ένα ταξίδι στο φεγγάρι.
— Λοιπόν, — πήρα μια βαθιά ανάσα, — διαλυθείτε όλοι, πρέπει να σκεφτώ.
— Αλλά, θεία Βίκη… — τσίριξε η Μαρίνα.
— Δρόμο από εδώ! — της έβαλα τις φωνές.
Όταν έφυγαν, έβγαλα το τηλέφωνο και κάλεσα την αδερφή μου. Η Έλενα απάντησε μετά το πέμπτο χτύπημα. Η φωνή της ήταν νυσταγμένη και δυσαρεστημένη:
— Βίκη, γιατί παίρνεις τόσο νωρίς; Οι κανονικοί άνθρωποι έχουν ρεπό!
— Έλενα, ετοιμάσου επειγόντως και έλα, — είπα. — Τώρα αμέσως. Και πάρε και τον Κόλια μαζί σου.
— Τι συνέβη; — τρόμαξε η αδερφή μου. — Τι έπαθε η Μαρινούλα;
— Με τη Μαρίνα όλα καλά είναι, — απάντησα. — Παραπάνω από καλά. Ελάτε και θα δεις μόνη σου.
Οι επόμενες δύο ώρες έμοιαζαν με θέατρο του παραλόγου. Η Μαρίνα κλειδώθηκε στο δωμάτιο και έκλαιγε τόσο δυνατά, που μάλλον την άκουγαν μέχρι και οι γείτονες στον κάτω όροφο.
Ο Σεργκέι καθόταν στο σαλόνι και έβλεπε ποδόσφαιρο με μια έκφραση σαν να τον είχαν καταδικάσει σε θάνατο. Εγώ συύριζα το σπίτι· πάντα αρχίζω την καθαριότητα όταν νευριάζω.
Η Λένα με τον Νικόλα έφτασαν το μεσημέρι. Η αδερφή μου εισέβαλε στο διαμέρισμα με πρόσωπο οργισμένης μαινάδας.
— Πού είναι; — ρώτησε μόνο η Λένα.
Έγνεψα προς την πόρτα του δωματίου της Μαρίνας. Η Έλενα μπήκε μέσα χωρίς να χτυπήσει, και σε ένα δευτερόλεπτο ακούστηκε μια κραυγή που μου βούλωσε τα αυτιά.
— Μαμά; Μπαμπά; Τι κάνετε εσείς εδώ;
— Αυτό που κάνουμε, είναι ότι ήρθαμε να ξεκαθαρίσουμε τα κόλπα σου! — Η Λένα έσυρε την κόρη της από το χέρι στον διάδρομο. — Για πες μας, τι ενορχήστρωσες εδώ μέσα;
Η Μαρίνα έριξε μια ματιά σε μένα, μετά στον Σεργκέι που ξεπρόβαλε από το σαλόνι, και μετά στον πατέρα της, που στεκόταν σκυθρωπός δίπλα στην πόρτα.
— Εγώ… Περιμένω παιδί από τον θείο Σεργκέι, — ψέλλισε, αλλά χωρίς την προηγούμενη αυτοπεποίθηση.
— Ψεύτρα! — ακούστηκε ο ήχος από ένα δυνατό χαστούκι. — Άντε, πες την αλήθεια, ποιος είναι ο πατέρας στην πραγματικότητα;
— Μαμά, ε μαμά… — Η Μαρίνα άρχισε να κλαίει αληθινά. — Είναι από τον Βλάντικ… από τη σχολή… Αλλά είπε ότι δεν είναι δικό του πρόβλημα, να τα βγάλω πέρα μόνη μου.
— Και αποφάσισες να τα φορτώσεις όλα στον θείο Σεργκέι; — μίλησε επιτέλους ο Νικόλας. — Έχασες τελείως τη συνείδησή σου;
— Μα νόμιζα… Νόμιζα ότι έχουν πολλά λεφτά, μεγάλο διαμέρισμα… Πρέπει κάπως να ζήσω κι εγώ με το παιδί! — Η Μαρίνα αναφιλούσε, πασαλείβοντας τα δάκρυα στο πρόσωπό της.
— Μάζευέ τα και σπίτι τώρα! — ούρλιαξε η Λένα. — Φτάνει, αρκετά διασκέδασες στη μεγαλούπολη!
Κοιτούσα αυτή τη σκηνή και ένιωθα ένα παράξενο κενό. Δεν υπήρχε θυμός, μόνο κούραση και μια δόση αηδίας.
Αυτό το κορίτσι ζούσε στο σπίτι μου, έτρωγε στο τραπέζι μου, και μετά αποφάσισε να διαλύσει την οικογένειά μου για τα χρήματα.
— Βίκη, συγχώρεσέ μας, — η Έλενα γύρισε σε μένα, και είδα ότι συγκρατούσε με δυσκολία τα δάκρυά της. — Δεν φανταζόμουν ότι ήταν ικανή για κάτι τέτοιο. Θα την πάρουμε μαζί μας τώρα αμέσως.
— Πάρτε την, — έγνεψα. — Και Έλενα… μην τη στείλεις ξανά. Ποτέ.
Έφυγαν. Η Μαρίνα δεν είπε καν αντίο, απλώς άρπαξε τα πράγματά της σε μια τσάντα και βγήκε τρέχοντας από την πόρτα. Η Λένα με αγκάλιασε ζητώντας ξανά συγγνώμη, και ο Κόλια έσφιξε το χέρι του Σεργκέι μουρμουρίζοντας απολογίες.
Όταν η πόρτα έκλεισε πίσω τους, μείναμε οι δυο μας με τον Σεργκέι στον προθάλαμο. Στάθηκε εκεί αμήχανα για λίγο, και μετά με αγκάλιασε.
— Βίκη, δεν πίστεψες ούτε δευτερόλεπτο αυτή την παραλογιά, έτσι;
— Για να είμαι ειλικρινής, — έχωσα το πρόσωπό μου στον ώμο του, — τα πρώτα πέντε λεπτά ήμουν έτοιμη να σας διώξω και τους δύο. Μετά όμως έβαλα το μυαλό μου να δουλέψει.
— Και τι σε έπεισε; — ρώτησε ο άντρας μου.
— Η αθώα φάτσα σου, — απάντησα με ένα χαμόγελο. — Ήσουν τόσο ειλικρινής, τόσο χαμένος με τον ύπνο σου.
— Και μετά καθόσουν σαν μελλοθάνατος. Κατάλαβα ότι ένας άνθρωπος που έχει κάνει τέτοια ατιμία, δεν μπορεί να υποφέρει τόσο ειλικρινά. Ειδικά εσύ.
Παρεμπιπτόντως, η Έλενα μου έγραψε μετά από μια εβδομάδα ότι η Μαρίνα δεν ήταν καν έγκυος. Τα είχε βγάλει όλα από το μυαλό της, από την αρχή μέχρι το τέλος.
Αναρωτιέμαι, τι πίστευε ότι θα κατάφερνε, ακόμα κι αν πίστευα τα παραμύθια της; Δεν λένε άδικα: «Ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος»…
Σχόλιο: Αν σας άρεσε η ιστορία, αφήστε τις σκέψεις σας στα σχόλια και υποστηρίξτε μας με ένα like! Αυτό μας δίνει έμπνευση να συνεχίσουμε να γράφουμε!
