– Δεν πρόκειται να πληρώσω τίποτα! – δήλωσε η Άλλα Ιβάνοβνα. – Είμαι η πεθερά σου, οπότε έχω δικαίωμα σε δωρεάν εξυπηρέτηση.
Ένιωθα το μάτι μου να αρχίζει να τρέμει. Ήταν ήδη η τρίτη «επιδρομή» μέσα σε μια εβδομάδα στο εστιατόριο όπου εργαζόμουν.
– Άλλα Ιβάνοβνα, – είπα ήρεμα, – δεν μπορώ απλώς να μοιράζω το φαγητό του εστιατορίου! Έχουμε αυστηρό λογιστικό έλεγχο, σας το εξήγησα…
– Έλα τώρα, άσε αυτά! – έκανε μια εκνευρισμένη κίνηση με το χέρι της. – Σιγά τον έλεγχο! Εσύ είσαι το αφεντικό εδώ, κοίτα τι μισθό παίρνεις!
– Ο Σεργκέι μου είναι τόσο περήφανος για σένα, λέει σε όλους πόσο επιτυχημένη είναι η γυναίκα του. Δείξε λοιπόν ότι είσαι πραγματικά η κυρία του σπιτιού εδώ!
Δεν πρόλαβα να απαντήσω, γιατί εκείνη τη στιγμή η πόρτα άνοιξε διάπλατα και μπήκε ορμητικά η Λένα, η κουνιάδα μου.
– Ω, η μανούλα είναι ήδη εδώ! – φώναξε από την άλλη άκρη του εστιατορίου. – Γεια σου μαμά, καλή όρεξη!
– Ναταλάκια, – απευθύνθηκε σε μένα, – θα έρθουμε εδώ με τα κορίτσια σε καμιά ωρίτσα, ε; Θα είμαστε οκτώ… ίσως και δέκα. Ετοίμασέ μας εκείνο το γωνιακό τραπέζι δίπλα στο παράθυρο.
– Και πες στους σερβιτόρους σου να μην κοιμούνται όρθιοι, όπως την προηγούμενη φορά. Φαντάζεσαι, αυτή η Μαρίνα σας μου είπε ότι έπρεπε να περιμένω… Το πιστεύεις; Εγώ! Να περιμένω! Εγώ! Η συγγενής της διευθύντριας!
Η Μαρίνα, μια από τις καλύτερες σερβιτόρες μου, περνούσε εκείνη την ώρα με έναν δίσκο και μου έριξε ένα βλέμμα γεμάτο βουβά ερωτηματικά. «Και για πόσο θα συνεχιστεί αυτό;» έλεγαν τα μεγάλα, εκφραστικά μάτια της.
Και τι μπορούσα να απαντήσω; Ότι οι συγγενείς μου αποφάσισαν για κάποιο λόγο ότι το εστιατόριο είναι κάτι σαν οικογενειακή καντίνα με δωρεάν υπηρεσίες;
– Έλενα, – προσπάθησα να συγκρατηθώ, – πρώτον, τα τραπέζια πρέπει να κλείνονται από πριν. Δεύτερον, την προηγούμενη φορά οι φίλες σου έκαναν τόση φασαρία που άλλοι πελάτες παραπονέθηκαν. Και τρίτον…
– Και τρίτον, πήραν τα μυαλά σου αέρα! – με διέκοψε η Λένα. – Μόλις έγινες προϊσταμένη εδώ, ψήλωσες τον αμανέ! Ξέχασες ότι τώρα είμαστε οικογένεια!
Οικογένεια. Χα! Πριν από έξι μήνες, προτού πάρω τη θέση της διευθύντριας εδώ, οι συγγενείς του Σεργκέι δεν θυμούνταν καν την ύπαρξή μου. Και τώρα ξαφνικά έγιναν όλοι τόσο κοντινοί και αγαπημένοι!
– Ακούστε, – είπα, – θέλετε να παραγγείλετε; Θα πληρώσετε όπως όλοι οι άλλοι. Σε αντίθετη περίπτωση, δεν πρόκειται να σας εξυπηρετήσουμε δωρεάν.
– Θέλετε να το συζητήσουμε; Θα μιλήσουμε στο σπίτι. Τώρα είμαι στη δουλειά και έχω ραντεβού με προμηθευτές σε δέκα λεπτά.
– Ορίστε! – αναφώνησε θριαμβευτικά η Άλλα Ιβάνοβνα. – Αυτό είναι το πραγματικό σου πρόσωπο! Για κάποιους τυχαίους προμηθευτές έχεις χρόνο, αλλά για την οικογένεια όχι! Ο Σεργκέι θα στεναχωρηθεί πολύ όταν μάθει πώς μας φέρεσαι! Πάμε, Έλενα!
Και έφυγαν.
Το βράδυ προσπάθησα να μιλήσω στον σύζυγό μου. Ο Σεργκέι ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ, άλλαζε κανάλια και προφανώς δεν καιγόταν να συζητήσει οικογενειακά προβλήματα.
– Σεργκέι, – άρχισα προσεκτικά, – η μαμά σου και η Λένα…
– Ου-χου, – έκανε μια γκριμάτσα, – με πήρε η μαμά τηλέφωνο και μου είπε ότι πέρασε από τη δουλειά σου.
– Ναι. Και το θέμα είναι ότι εκείνη και η Έλενα απαιτούν δωρεάν φαγητό και τραπέζια χωρίς αναμονή. Η Λένα μάλιστα υποσχέθηκε να φέρει ένα πλήθος από φίλες της.
– Ου-χου, – είπε πάλι ο σύζυγός μου, – η μαμά είπε ότι τις έδιωξες εσύ και την Έλενα. Πώς να το εκλάβω αυτό;
– Σεργκέι, με άκουσες; – ρώτησα. – Σου λέω ότι η μητέρα και η αδερφή σου απαιτούν δωρεάν εξυπηρέτηση!
– Ε, και τι έγινε; – ανασήκωσε τους ώμους του. – Εσύ είσαι το αφεντικό εκεί! Δεν μπορείς να κάνεις κάτι για τους συγγενείς σου; Ή μήπως σε πειράζει τόσο;
– Σεργκέι, – προσπαθούσα ακόμα να συγκρατηθώ, – η δεκαετία του ’90 έχει τελειώσει προ πολλού!
– Και τι σχέση έχει η δεκαετία του ’90;
– Έχει! Σήμερα δεν συνηθίζεται να συμπεριφέρεται κανείς έτσι. Τώρα ακολουθούμε κανόνες, οι άνθρωποι προσπαθούν να ζουν με βάση τον νόμο και όχι με τις αντιλήψεις της «κουμπαριάς» και των γνωριμιών.
– Φτάνει, ως εδώ! – με διέκοψε ο σύζυγός μου. – Πες το καθαρά ότι δεν δίνεις δεκάρα για τους συγγενείς σου!
– Δεν είναι ότι δεν με νοιάζει. Απλώς… Σεργκέι, δεν πρόκειται για το φαγητό ούτε για τα τραπέζια. Πρόκειται για τη φήμη μου, την οποία έχτιζα τρία χρόνια… Παρεμπιπτόντως, ο κόσμος γράφει ήδη διάφορα στις κριτικές…
– Έλα τώρα, σιγά! – πετάχτηκε πάνω ο άντρας μου. – Φήμη… κριτικές… Το ήξερα ότι η επιτυχία θα σου πάρει τα μυαλά!
– Πρόκειται για τον σεβασμό των συναδέλφων μου, τελικά! – συνέχισα, – και δεν θα ήθελα ο επαγγελματικός μου χώρος να μετατραπεί σε ξέφραγο αμπέλι!
– Εντάξει. Σε άκουσα, – είπε ψυχρά ο άντρας μου.
Και κατάλαβα ότι έπρεπε να προετοιμαστώ για τα χειρότερα. Την επόμενη εβδομάδα, η Έλενα έφερε τελικά οκτώ φίλες της – θορυβώδεις, θρασείς και απόλυτα πεπεισμένες ότι όλοι τους χρωστούσαν. Κατέλαβαν δύο τραπέζια, παρόλο που η κράτηση ήταν μόνο για ένα, απαιτούσαν φωνάζοντας να εξυπηρετηθούν εκτός σειράς και μίλησαν με απίστευτη αγένεια στη Μαρίνα όταν εκείνη τους ζήτησε να μιλούν πιο σιγά.
– Μα τι επιτρέπεις στον εαυτό σου; – ούρλιαζε μια από τις φίλες της Έλενας. – Ξέρεις ποιες είμαστε εμείς; Η υπεύθυνη εδώ είναι δική μας άνθρωπος!
Στο μεταξύ, η Άλλα Ιβάνοβνα είχε εγκατασταθεί στο μπαρ και απαιτούσε να «δοκιμάσει» τα νέα πιάτα του μενού. Δωρεάν, εννοείται. Κοιτούσα αυτό το χάος και το κεφάλι μου γύριζε.
– Λοιπόν, τέλος, – είπα αποφασιστικά. – Φτάνει. Ή θα το σταματήσω τώρα, ή θα χάσω τη δουλειά που αγαπώ και τον σεβασμό των ανθρώπων με τους οποίους συνεργάζομαι.
– Μαρίνα, – φώναξα τη σερβιτόρα, – παρακαλώ ανακοίνωσε σε όλο το προσωπικό ότι από αύριο η Άλλα Ιβάνοβνα και η Έλενα δεν θα εξυπηρετούνται στο εστιατόριό μας. Αν έρθουν, ζητήστε τους ευγενικά να αποχωρήσουν.
– Μάλιστα, – το πρόσωπο της Μαρίνας έλαμψε, – κι αν δεν φεύγουν;
– Ε, τότε καλούμε την αστυνομία!
Η Μαρίνα με κοίταξε με επιδοκιμασία και έγνεψε καταφατικά. Την επόμενη μέρα ξέσπασε ένα επικό σκάνδαλο. Η Άλλα Ιβάνοβνα, στην οποία φυσικά δεν επετράπη η είσοδος, στεκόταν στην πόρτα και φώναζε σε όλους τους περαστικούς τι αχάριστη νύφη είμαι. Η Λένα κατέγραφε τα πάντα με το τηλέφωνο και απειλούσε να ανεβάσει το βίντεο στο ίντερνετ με τη λεζάντα: «Δείτε πώς φέρονται στους συγγενείς στο περίφημο εστιατόριο!». Τι να κάνω… αναγκάστηκα να καλέσω την αστυνομία.
Το βράδυ με περίμενε στο σπίτι ένας εξοργισμένος Σεργκέι. Για πρώτη φορά στα πέντε χρόνια του γάμου μας τον έβλεπα τόσο θυμωμένο.
– Κάλεσες την αστυνομία στη μητέρα μου; – ούρλιαζε. – Έχεις τρελαθεί τελείως;!
– Σεργκέι, έστησαν ολόκληρο καυγά στην είσοδο! – απάντησα. – Τρόμαξαν τους πελάτες μου! Τι άλλο μου απέμενε να κάνω;
Εκείνος σταμάτησε απότομα. Μετά κάθισε στον καναπέ και έκρυψε το πρόσωπό του στις παλάμες του.
– Θεέ μου, – ψιθύρισε. – Θεέ μου… Μα τι έκαναν πια, για να φτάσεις σε τέτοιο σημείο;
– Μα στο είχα ήδη πει, – αναστέναξα.
Και του τα διηγήθηκα όλα από την αρχή. Για τις απαιτήσεις για δωρεάν φαγητό, για την αγένεια προς το προσωπικό, για το πόσο ντρέπομαι μπροστά στους συναδέλφους μου. Για το πώς η Λένα αποκαλεί το εστιατόριο «σχεδόν δικό της». Για το πώς η μητέρα του συμπεριφέρεται σαν αφέντρα σε τσιφλίκι.
– Η Μαρίνα μπορεί να το επιβεβαιώσει, – είπα, καλώντας την και βάζοντας το κινητό σε ανοιχτή ακρόαση.
Και η Μαρίνα το επιβεβαίωσε. Το επιβεβαίωσαν και άλλοι υπάλληλοι. Μετά άνοιξα τις κριτικές και έδειξα στον άντρα μου τα σχόλια των δυσαρεστημένων πελατών. Ο καθένας, χωρίς να μασάει τα λόγια του, έγραφε για τις θρασύτατες συγγενείς μου και για το πώς εγώ τις «κάλυπτα». Ο Σεργκέι έμεινε σιωπηλός για πολλή ώρα και μετά σήκωσε τα μάτια του προς το μέρος μου, γεμάτα ενοχή.
– Συγχώρεσέ με, – ψιθύρισε. – Εγώ… Πίστευα πραγματικά ότι υπερέβαλλες. Δεν φανταζόμουν ότι ήταν ικανές για κάτι τέτοιο.
– Δικοί σου άνθρωποι είναι, – είπα ανασηκώνοντας τους ώμους.
Αντιλαμβανόμενος τον σαρκασμό στη φωνή μου, ο Σεργκέι χαμήλωσε το κεφάλι. Στη συνέχεια υποσχέθηκε να τους μιλήσει. Ο σύζυγός μου κράτησε την υπόσχεσή του, και η πεθερά με την κουνιάδα μου παρεξηγήθηκαν μαζί του. Στο εστιατόριο δεν ξαναπάτησαν. Κι εγώ ακόμα αναρωτιέμαι για το θράσος αυτών των γυναικών! Πώς γίνεται να είναι κανείς τόσο πανούργος και ανόητος ταυτόχρονα;!
Αφήστε τις σκέψεις σας στα σχόλια, στηρίξτε τον συγγραφέα με ένα like!
