Κάθομαι στην καφετέρια και περιμένω τον Μιχάλη.
Κανονίσαμε να συναντηθούμε στις δύο για να συζητήσουμε ένα κοινό πρότζεκτ.
Εκείνος είναι ιδιοκτήτης μιας μικρής μεταφορικής εταιρείας. Εγώ είμαι marketer, freelancer.
Γνωριστήκαμε πριν από έναν μήνα σε ένα επαγγελματικό chat. Αλληλογραφούσαμε για δουλειά και μου πρότεινε να βρεθούμε από κοντά για να εξετάσουμε μια πιθανή συνεργασία.
Είμαι σαράντα έξι ετών. Δουλεύω ως ελεύθερη επαγγελματίας εδώ και δώδεκα χρόνια. Βγάζω καλά χρήματα. Δεν παντρεύτηκα ποτέ και δεν έχω παιδιά.
Ο Μιχάλης, κρίνοντας από το προφίλ του, είναι πενήντα εννέα. Η φωτογραφία του εκεί είναι επαγγελματική: κοστούμι, γκρίζα μαλλιά, σίγουρο βλέμμα. Στην αλληλογραφία μας ήταν ευγενικός, συγκροτημένος, χωρίς οικειότητες.
Χθες το βράδυ, από περιέργεια, πληκτρολόγησα το όνομά του στην αναζήτηση. Βρήκα το προφίλ του σε ένα site γνωριμιών.
Το άνοιξα. Στην αγγελία έγραφε ξεκάθαρα: «Αναζητώ γυναίκα από 25 έως 32 ετών για σοβαρή σχέση». Ο δημιουργός της αγγελίας — 59 ετών.
Χαμογέλασα και το έκλεισα. Σκέφτηκα — ε, και λοιπόν, δικό του θέμα.
Αλλά το πρωί, καθώς ετοιμαζόμουν για τη συνάντηση, έπιασα τον εαυτό μου να αναρωτιέται: Τι θα έλεγε άραγε αν τον ρωτούσα ευθέως;
Όταν ήρθε — όλα ήταν τέλεια
Ο Μιχάλης εμφανίστηκε ακριβώς στις δύο. Ψηλός, σε φόρμα, ακριβό κοστούμι, ελβετικό ρολόι, άρωμα καλού κολόνιας.
Με χαιρέτησε, μου έσφιξε το χέρι — χειραψία στιβαρή. Καθίσαμε, παραγγείλαμε καφέ.
Έβγαλε το tablet του και άρχισε να μου δείχνει την παρουσίαση. Τι έπρεπε να προωθηθεί, ποια κανάλια εξέταζε, τι budget διέθετε.
Μιλούσε καθαρά και συγκεκριμένα. Τον άκουγα, έκανα ερωτήσεις, κρατούσα σημειώσεις.
Μετά από μισή ώρα τελειώσαμε με τη δουλειά και αφήσαμε τα tablet στην άκρη. Έγειρε πίσω στην πολυθρόνα του:
— Είναι χαρά να δουλεύει κανείς με επαγγελματία. Συνήθως οι marketers λένε τέτοιες ανοησίες που σε πιάνει πονοκέφαλος.
Χαμογέλασα: — Ευχαριστώ. Προσπαθώ για το καλύτερο.
Παρήγγειλε κι άλλο καφέ, χαλάρωσε. Άρχισε να μιλάει για την επιχείρηση, για το πόσο δύσκολο είναι να βρεις σωστούς ανθρώπους, για τους ανταγωνιστές.
Μετά πέρασε στα προσωπικά: — Είστε παντρεμένη;
— Όχι.
— Και γιατί; Σας εμποδίζει η καριέρα;
Ανασήκωσα τους ώμους: — Απλώς δεν έτυχε. Δεν συνάντησα τον κατάλληλο άνθρωπο.
Έγνεψε καταφατικά: — Καταλαβαίνω. Στις μέρες μας είναι γενικά δύσκολο. Εγώ ο ίδιος είμαι μόνος μου δύο χρόνια τώρα, μετά το διαζύγιο. Προσπαθώ να ψάξω, αλλά κάπως δεν μου βγαίνει.
Αποφάσισα να τον ρωτήσω: — Δοκιμάσατε σε site γνωριμιών;
Δεν έχασε την ψυχραιμία του: — Ναι, δοκίμασα. Ακόμα και τώρα έχω ενεργό προφίλ.
— Και πώς πάει;
— Έτσι κι έτσι. Πολλοί μη ισορροπημένοι άνθρωποι. Αλλά ξέρω τι ψάχνω, γι’ αυτό φιλτράρω αυστηρά.
Τον ρώτησα ευθέως — και απάντησε ειλικρινά
Τελείωσα τον καφέ μου: — Μιχάλη, μπορώ να σας κάνω μια προσωπική ερώτηση;
— Φυσικά.
— Είδα τυχαία το προφίλ σας χθες. Εκεί γράφετε ότι ψάχνετε γυναίκα έως τριάντα δύο ετών. Είναι θέμα αρχής;
Δεν ανοιγόκλεισε καν τα βλέφαρα: — Ναι, είναι θέμα αρχής.
Ήπιε μια γουλιά καφέ και με κοίταξε σταθερά, χωρίς ίχνος αμηχανίας:
— Επειδή με τις νέες είναι πιο εύκολο. Δεν κολλάνε στο παρελθόν.
— Δεν έχουν αυτή την αιώνια δυσαρέσκεια για τη ζωή. Κοιτάζουν μπροστά, δεν σκαλίζουν παλιές πληγές και προσβολές.
Κάτι μέσα μου σφίχτηκε δυσάρεστα.
— Δηλαδή οι γυναίκες της ηλικίας σας ζουν όλες στο παρελθόν;
— Οι περισσότερες, ναι. Παραπονιούνται συνέχεια. Για την υγεία τους, για τους πρώην τους, για το κράτος, για τη ζωή. Είναι δύσκολο μαζί τους.
— Ενώ μια νέα γυναίκα είναι «ελαφριά». Έχει ακόμα ενδιαφέρον για τη ζωή.
Άφησα αργά το κουτάλι μέσα στο φλιτζάνι:
— Μιχάλη, αλήθεια, εσείς ο ίδιος δεν δυσκολεύεστε;
— Έχετε δύο διαζύγια, όπως είπατε. Πιθανότατα έχετε ήδη υπέρταση. Η δουλειά σάς εξαντλεί.
— Και μόλις πριν λίγο λέγατε πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα με το προσωπικό και τον ανταγωνισμό.
Εκείνος συνοφρυώθηκε: — Πού κολλάει αυτό;
— Στο ότι κι εσείς σκέφτεστε συνέχεια προβλήματα.
— Απλώς, σύμφωνα με τη λογική σας, σε εσάς επιτρέπεται, ενώ στις γυναίκες όχι.
Άρχισε να δικαιολογείται — κι εγώ άρχισα να θυμώνω
Ο Μιχάλης ισιώθηκε στην καρέκλα του:
— Δεν καταλάβατε καλά. Εγώ δεν παραπονιέμαι. Εγώ διαπιστώνω γεγονότα. Είναι διαφορετικό πράγμα.
— Δηλαδή οι γυναίκες που μιλούν για πραγματικές δυσκολίες, σημαίνει ότι παραπονιούνται;
— Ε, ναι. Γιατί το κάνουν συνέχεια. Και περιμένουν συμπόνια.
— Κι εσείς τι περιμένετε;
— Εγώ; Τίποτα. Απλώς θέλω μια σύντροφο με την οποία θα νιώθω άνετα.
Έσκυψα λίγο προς το μέρος του:
— «Άνετα» σημαίνει μια κοπέλα είκοσι οκτώ χρονών που θα γνέφει καταφατικά και δεν θα φέρνει αντιρρήσεις;
— Που δεν θα κάνει άβολες ερωτήσεις; Που θα είναι ευγνώμων που ένας επιτυχημένος, ώριμος άντρας της έδωσε σημασία;
Έσφιξε τα χείλη του: — Υπερβάλλετε.
— Όχι. Λέω τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν χρειάζεστε μια συνομήλικη, γιατί η συνομήλικη είναι σύντροφος, είναι ίση.
— Εσείς θέλετε κάποια δίπλα σας που να σας κοιτάζει από κάτω προς τα πάνω.
Ο Μιχάλης έσπρωξε το φλιτζάνι του:
— Ξέρετε, Σβετλάνα, πίστευα ότι είστε λογική. Αλλά απ’ ό,τι φαίνεται, είστε η κλασική φεμινίστρια. Για όλα σας φταίνε οι άντρες;
— Όχι όλοι. Μόνο εκείνοι που στα εξήντα τους ψάχνουν τριαντάχρονες και το δικαιολογούν λέγοντας ότι οι γυναίκες της ηλικίας τους είναι «βαριές».
— Δεν είπα ότι είναι «χαλασμένες»!
— Είπατε «κολλημένες», είπατε ότι «παραπονιούνται», ότι είναι «δύσκολες». Το νόημα είναι το ίδιο.
Έφυγε — κι εγώ κατάλαβα ότι έπραξα σωστά
Ο Μιχάλης σηκώθηκε, άφησε πεντακόσιες γρίβνες στο τραπέζι:
— Νομίζω πως δεν πρέπει να συνεργαστούμε. Είστε πολύ συγκρουσιακή.
Εγώ παρέμεινα καθιστή:
— Δεν είμαι συγκρουσιακή. Απλώς αρνούμαι να ανέχομαι άντρες που θεωρούν τις γυναίκες της ηλικίας τους σκουπίδια.
— Δεν θεωρώ κανέναν σκουπίδι! Είναι απλώς οι προτιμήσεις μου!
— Προτίμηση είναι να σου αρέσει μια ξανθιά περισσότερο από μια μελαχρινή.
— Όταν όμως ξεγράφετε εκ των προτέρων όλες τις γυναίκες άνω των τριάντα πέντε — αυτό είναι διάκριση.
Μάζεψε γρήγορα το tablet του:
— Καλή τύχη. Και σας ευχαριστώ που δείξατε το αληθινό σας πρόσωπο αμέσως.
Γύρισε την πλάτη και έφυγε. Ήπια τον κρύο πια καφέ μου. Η σερβιτόρα πλησίασε:
— Θα θέλατε κάτι άλλο;
— Όχι, ευχαριστώ. Τον λογαριασμό, παρακαλώ.
Έφερε το τερματικό. Πλήρωσα το δικό μου μερίδιο — δεν δέχομαι χρήματα από τέτοιους άντρες ούτε για έναν καφέ.
Το βράδυ γύριζα τη συζήτηση ξανά και ξανά στο μυαλό μου
Γύρισα σπίτι, κάθισα στο μπαλκόνι με ένα φλιτζάνι τσάι και βυθίστηκα σε σκέψεις. Είμαι σαράντα έξι ετών. Έχω ρυτίδες, γκρίζα μαλλιά στις ρίζες που βάφω μια φορά το μήνα. Δεν φαίνομαι για είκοσι πέντε. Και δεν θέλω να φαίνομαι.
Έστησα τη δική μου επιχείρηση δύο φορές: την πρώτη φορά απέτυχα, τη δεύτερη πέτυχα. Πήρα δάνεια, τα ξεχρέωσα, πήρα ξανά. Κήδεψα τον πατέρα μου. Στάθηκα δίπλα στη μητέρα μου μετά από εγκεφαλικό. Δούλευα δεκαέξι ώρες το εικοσιτετράωρο.
Δεν είμαι «κολλημένη στο παρελθόν». Απλώς ζω σε μια πραγματικότητα όπου υπάρχει κούραση, απογοήτευση και προβλήματα. Αλλά εκεί υπάρχουν επίσης οι νίκες, η χαρά, η ευγνωμοσύνη και η αίσθηση ότι άντεξες.
Στον Μιχάλη όμως, στα πενήντα εννέα του, του χρειάζεται μια κοπέλα που δεν ξέρει τι σημαίνουν αληθινές δυσκολίες. Που δεν θα ρωτήσει γιατί έχει δύο διαζύγια. Που δεν θα προσέξει ότι κάθε βράδυ πίνει φάρμακα για την καρδιά. Που δεν θα πει ότι στο προφίλ του το παίζει αθλητικός τύπος, ενώ τα Σαββατοκύριακα είναι ξαπλωμένος στον καναπέ αντί να τρέχει το πρωί.
Του χρειάζεται μια ωραία ψευδαίσθηση: ότι είναι ακόμα νέος, ότι είναι «μάγκας», ότι δίπλα του υπάρχει μια λαμπερή κοπέλα που θα θαυμάζει κάθε του λέξη.
Γιατί οι άντρες μετά τα 50 ψάχνουν τόσο συχνά νέες
Μπήκα ξανά στο site γνωριμιών. Κοίταξα τα προφίλ ανδρών 55–65 ετών. Από τα είκοσι προφίλ, τα δεκαοκτώ έγραφαν: «ψάχνω έως 35».
Οι μισοί έχουν τρία παιδιά από διαφορετικούς γάμους. Κάποιου η φωτογραφία είναι selfie μπροστά σε ένα παλιό αυτοκίνητο. Άλλος δουλεύει ως σεκιούριτι.
Αλλά όλοι θέλουν νέες. Λυγερόκορμες. Χωρίς παιδιά. Χαρούμενες.
Και οι ίδιοι; Φαλακροί, με κοιλιές, με ξεχειλωμένα μπλουζάκια. Και παρ’ όλα αυτά γράφουν: «οι γυναίκες μετά τα σαράντα γίνονται κακές». Με συγχωρείτε, εσείς γίνατε καλύτεροι; Πιο υπομονετικοί; Πιο σοφοί;
Όχι. Απλώς θέλετε δίπλα σας κάποια που δεν ξέρει την πραγματική σας αξία. Που δεν έχει δει εκατοντάδες σαν εσάς. Που θα πιστέψει ότι είστε εξαιρετικοί.
Στις γυναίκες της ηλικίας μας όμως, δεν χρειάζεται να αποδείξετε τίποτα. Περάσαμε από «φωτιά και σίδερο». Ξέρουμε την αξία μας. Δεν λέμε «ευχαριστώ» μόνο και μόνο επειδή μας δώσατε σημασία. Εμείς επιλέγουμε.
Και αυτό εκνευρίζει.
