– Θέλετε να το κρατήσετε;
Η Βέρα σώπασε.
Ήταν σαράντα δύο ετών, και αυτό θα ήταν το τέταρτο παιδί της. Ένα ακόμα παιδί που δεν το χρειαζόταν καθόλου. Τα χρήματα μετά βίας έφταναν μέχρι το τέλος του μήνα. Τα μεγαλύτερα παιδιά πήγαιναν ακόμα στο σχολείο, το μικρότερο ετοιμαζόταν να πάει για πρώτη φορά – χρειάζονταν καινούργια ρούχα, μπλούζα, σχολική τσάντα, για να μην αναφέρουμε τα βιβλία, τα τετράδια… Και τώρα αυτή η έκπληξη!
«Θα το συζητήσω με τον άντρα μου, – σκέφτηκε, – θα δούμε τι θα πει».
– Πήγα στον γιατρό, – του ανακοίνωσε κατά τη διάρκεια του δείπνου. – Ναι, είμαι έγκυος. Έξι εβδομάδων.
Ο άντρας της άφησε το πιρούνι του, σταμάτησε να μασάει.
– Λοιπόν, αφού έτσι είναι, ας το γεννήσουμε. Δύο αγόρια, δύο κορίτσια – η ομάδα θα είναι πλήρης.
– Ομάδα; Και από πού θα ζήσουμε;
Του απαρίθμησε τα έξοδα: τα μεγάλα παιδιά, το μικρό, που χρειαζόταν τόσα πράγματα ακόμα… Και στο μεταξύ, η πεποίθηση μέσα της δυνάμωνε: σε αυτή την ηλικία, σε αυτή την κατάσταση, το να γεννήσεις ήταν τρέλα.
– Θα ξεκινήσω τις εξετάσεις για την άμβλωση.
Όταν ολοκλήρωσε όλες τις εξετάσεις, κάτι άρχισε να την πιέζει. Ένιωσε λύπη για το μικρό που μεγάλωνε στην κοιλιά της. Ίσως να ήταν κοριτσάκι… ξανθό, άτακτο, πανέμορφο.
Ταξίδευε προς το γυναικολογικό ιατρείο με ένα γεμάτο τραμ. Όταν επιτέλους αποβιβάστηκε, σχεδόν έπεσε από την πόρτα μέσα στο πλήθος. Τότε παρατήρησε ότι η τσάντα της είχε σχιστεί. Αλλά δεν είχε σχιστεί – την είχαν κόψει. Της είχαν κλέψει την τσάντα, μαζί με όλα τα χρήματα και όλα τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Δεν είχε άλλη επιλογή: γύρισε σπίτι. Έπρεπε να επαναλάβει κάποιες εξετάσεις, άλλες κατάφερε να τις αναπληρώσει.
Τη δεύτερη φορά, όταν κατέβαινε από το λεωφορείο, έπεσε και τραυματίστηκε στο πόδι.
«Αν πάω και τρίτη φορά, θα σπάσω και τον λαιμό μου…» σκέφτηκε, και μια δεισιδαίμονη φρίκη την διαπέρασε. Τότε πήρε μια απόφαση: αυτό το παιδί θα γεννηθεί. Και ηρέμησε.
Η εγκυμοσύνη εξελίχθηκε ομαλά και ήξερε ήδη ότι περίμενε κοριτσάκι. Στη συνέχεια, στον δεύτερο υπέρηχο, η είδηση ήρθε σαν κεραυνός εν αιθρία: ο γιατρός ανέφερε την πιθανότητα συνδρόμου Down.
– Χρειάζεται αμνιοπαρακέντηση, – είπε η γιατρός, ενώ συμπλήρωνε την παραπομπή. – Αλλά πρέπει να γνωρίζετε, αυτό είναι επικίνδυνο για το μωρό. Μπορεί να προκαλέσει αποβολή ή μόλυνση.
Η Βέρα σκέφτηκε και μετά έγνεψε καταφατικά.
Την καθορισμένη ημέρα, έφτασε στο ιατρείο μαζί με τον άντρα της. Ο άντρας της έμεινε έξω, ενώ εκείνη με τρεμάμενα πόδια μπήκε στο εξεταστήριο. Η γιατρός εξέτασε τους χτύπους της καρδιάς του μωρού – ήταν πολύ γρήγοροι.
– Ας περιμένουμε λίγο, – είπε η γιατρός. – Θα δώσουμε λίγο μαγνήσιο.
Της το χορήγησαν, και μετά έστειλαν τη Βέρα στον διάδρομο. Μετά από λίγο την κάλεσαν ξανά – το μωρό είχε ηρεμήσει, αλλά είχε γυρίσει την πλάτη του, και έτσι δεν μπόρεσαν να πάρουν δείγμα.
– Ας περιμένουμε κι άλλο, – είπε η γιατρός. – Μήπως γυρίσει.
Στην τρίτη προσπάθεια όλα ήταν εντάξει: το κοριτσάκι είχε γυρίσει με το πρόσωπο προς τα πάνω, οι χτύποι της καρδιάς της είχαν γίνει κανονικοί.
Μόλις είχαν απολυμάνει την κοιλιά της Βέρας. Έκανε καύσωνας, και είχαν αφήσει το παράθυρο ανοιχτό. Η νοσοκόμα ετοίμαζε τα εργαλεία, όταν ένα περιστέρι πέταξε μέσα στο ιατρείο. Πετούσε πανικόβλητο, κάνοντας κύκλους πάνω από τα κεφάλια των ανθρώπων. Η νοσοκόμα, έκπληκτη, έριξε τον δίσκο, και όλα τα εργαλεία έπεσαν στο πάτωμα.
Ξανά, έστειλαν τη Βέρα έξω, μέχρι να διώξουν το πουλί και να ετοιμάσουν καινούργια, αποστειρωμένα εργαλεία.
– Τι είναι όλη αυτή η φασαρία; – ρώτησε ανήσυχος ο άντρας της.
– Μπήκε ένα περιστέρι, έγινε χάος.
– Βέρα, αυτό δεν μπορεί να είναι τυχαίο, – της είπε σιγανά. – Ας πάμε σπίτι.
Και γύρισαν σπίτι.
Την καθορισμένη ώρα, η Βέρα έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι.
Σήμερα είναι δέκα ετών.
Ξανθό, άτακτο, πανέμορφο.
