– Εταιρικό πάρτι;! Αλήθεια θα πας;!
– Απλά να ξέρεις – αν πας – μην γυρίσεις σπίτι!
– Υπέροχα! – ο Βασίλης βγήκε από το σπίτι, κλείνοντας με δύναμη την πόρτα.
Η Άννα περπάτησε αργά προς το δωμάτιο, βυθίστηκε εξαντλημένη στην πολυθρόνα και ξέσπασε σε πικρά κλάματα.
Ζούσε με τον Βασίλη εδώ και είκοσι πέντε χρόνια. Μαζί μεγάλωσαν δύο γιους. Όλα είχαν συμβεί στη ζωή τους: τσακωμοί, συμφιλιώσεις.
Ένα πράγμα όμως παρέμενε σταθερό: ο Βασίλης δεν χάριζε ποτέ στην Άννα λουλούδια ή δώρα, ούτε της ευχόταν στις γιορτές. Ούτε καν την ημέρα του γάμου τους δεν είχε θυμηθεί ποτέ!
Κι εκείνη περίμενε. Όλα αυτά τα χρόνια. Περίμενε από τον άντρα της έστω μια τουλίπα στις 8 Μαρτίου, ένα μικρό δωράκι στα γενέθλιά της και, φυσικά, δυο γλυκά λόγια στην επέτειο του γάμου τους.
Αλλά… χρόνο με το χρόνο τίποτα δεν άλλαζε. Ο Βασίλης επίμονα δεν παρατηρούσε ότι με την αδιαφορία του πλήγωνε τη γυναίκα του.
Το γεγονός ότι η σχέση τους εμφάνιζε ρωγμές μετά από κάθε γιορτή, ο σύζυγος δεν το συνέδεε καθόλου με τη δική του συμπεριφορά. Θεωρούσε τα πάντα απλώς πείσματα της γυναίκας του.
Έτσι και αυτή τη φορά, δίνοντας τη συγκατάθεσή του να πάει στο πρωτοχρονιάτικο εταιρικό πάρτι, ο Βασίλης απλά δεν θυμήθηκε ότι ακριβώς στις 29 Δεκεμβρίου, πριν από είκοσι πέντε χρόνια, παντρεύτηκαν.
Εκείνος δεν το θυμήθηκε, αλλά η Άννα το θυμόταν πολύ καλά. Δεν ήταν παίξε-γέλασε – ήταν η ασημένια επέτειος!
Η γυναίκα ήλπιζε ότι τουλάχιστον φέτος ο άντρας της θα ανέφερε κάτι για την επέτειο. Και τότε θα του συγχωρούσε όλα τα χρόνια της λήθης…
Κι εκείνος ετοιμάστηκε για το πάρτι… Ποτέ δεν πήγαινε, αλλά τώρα, μια τέτοια μέρα, του κάπνισε να πάει.
«Αν φύγει – δεν θα τον συγχωρήσω», αποφάσισε η Άννα, «θα καταθέσω αίτηση διαζυγίου. Πόσο πια να υπομένω;!»
Ο Βασίλης, μην υποψιαζόμενος ότι οι προθέσεις της Άννας ήταν τόσο σοβαρές, στις 29 Δεκεμβρίου καλλωπίστηκε, φόρεσε το καλύτερό του κοστούμι, αρωματίστηκε και είπε στη γυναίκα του:
– Γεια! Θα προσπαθήσω να γυρίσω νωρίς.
Ετοιμάστηκε να φύγει, αλλά η Άννα τον σταμάτησε:
– Μην προσπαθήσεις. Κανείς δεν σε περιμένει πια εδώ. Αύριο κιόλας καταθέτω διαζύγιο.
– Με τρόμαξες… Κατάθεσε το!
– Συμφωνήσαμε, – η σύζυγος το είπε υπερβολικά ήρεμα, και ο Βασίλης ξαφνικά εξοργίστηκε:
– Νομίζεις ότι θα σε παρακαλάω; Μην το περιμένεις! Και θυμήσου: εγώ από το σπίτι μου δεν φεύγω!
– Θα δούμε, – απάντησε μόνο η Άννα…
Το εταιρικό πάρτι ήταν στο αποκορύφωμά του. Ενήλικες διασκέδαζαν σαν παιδιά. Πρέπει να πούμε πως οι διοργανωτές είχαν κάνει εξαιρετική δουλειά!
Το τραπέζι ήταν γεμάτο λιχουδιές, και το ποτό έρεε άφθονο. Βέβαια, όλοι διασκέδαζαν εκτός από τον Βασίλη.
Καθόταν στη γιορτή με ένα πρόσωπο τόσο σκυθρωπό, που ήταν λυπηρό να τον βλέπεις. Τρεις συνάδελφοι περικύκλωσαν τον «ταλαιπωρημένο»:
– Βασίλη, τι έγινε; Είσαι εκτός εαυτού.
– Έλα, βλακείες…, – ο Βασίλης προφανώς δεν ήθελε να μιλήσει ανοιχτά, – δεν έχω διάθεση.
– Σίγουρα θα τσακώθηκες με τη γυναίκα σου, – υπέθεσε ένας συνάδελφος, – κι εμένα αυτό με βγάζει πάντα εκτός προγράμματος.
– Μακάρι να ήταν μόνο τσακωμός, – δεν κρατήθηκε ο Βασίλης, – φαίνεται πως πάμε για διαζύγιο…
– Σε απάτησε; – ρώτησε συμπονετικά ο δεύτερος.
– Τι λες τώρα;! – αγανάκτησε ο Βασίλης, – δεν είναι τέτοιος άνθρωπος.
– Ε, τότε θα σε έπρηζε, – συμπέρανε ο τρίτος, – όλες οι γυναίκες έτσι είναι.
– Δεν με έπρηζε ακριβώς… Γενικά δεν καταλαβαίνω τι θέλει. Όλα φαίνονταν μια χαρά…
– Ποιος να τις καταλάβει τις γυναίκες; Εγώ με τη δική μου ζω τριάντα χρόνια, αλλά άκρη δεν έχω βγάλει, – είπε ο μεγαλύτερος συνάδελφος.
– Μίλα με την ψυχολόγο μας, ίσως σου πει κάτι. Τώρα θα τη φέρω.
Πριν προλάβει ο Βασίλης να αντιδράσει, δίπλα του βρέθηκε η Βέρα Στεπάνοβνα – η ψυχολόγος της εταιρείας.
– Λοιπόν, Βασίλη, – του χαμογέλασε φιλικά, – πείτε μου, τι είναι αυτό που δεν σας αφήνει να χαλαρώσετε και να διασκεδάσετε;
Ο Βασίλης σώπαινε. Ποτέ δεν έπαιρνε στα σοβαρά ούτε αυτή τη γυναίκα, ούτε το αντικείμενο της δουλειάς της.
– Ελάτε τώρα, αποφασίστε το. Μήπως λύσουμε το πρόβλημά σας; Τώρα αμέσως.
– Μάλλον χωρίζουμε με τη γυναίκα μου, – ψέλλισε τελικά ο Βασίλης, – το δήλωσε πριν έρθω εδώ.
– Πόσο καιρό είστε μαζί;
– Πολύ καιρό. Ο μεγάλος γιος είναι 23, ο μικρός 20.
– Ω! Είστε ένας ευτυχισμένος πατέρας! Τους μεγαλώσατε μόνος σας;
– Γιατί; Με τη γυναίκα μου μαζί…, – τα έχασε ο άντρας.
– Εκείνη κοίταζε μόνο τον εαυτό της, έτρεχε στα ινστιτούτα ομορφιάς, έβγαινε με φίλες, δεν φρόντιζε το σπίτι, δεν μαγείρευε, δεν πρόσεχε εσάς και τα παιδιά;
– Τι είναι αυτά που λέτε; Το αντίθετο ακριβώς…, – ο Βασίλης ένιωσε σχεδόν προσβεβλημένος για λογαριασμό της Άννας.
– Σας απάτησε;
– Ποτέ! – ο Βασίλης κρατιόταν με το ζόρι να μην την «στολίσει» κανονικά.
– Κατάλαβα. Θα χωρίσετε, και μετά τι; Θα μετακομίσετε;
– Δύσκολο. Μάλλον θα ζούμε στο ίδιο διαμέρισμα, αλλά σε διαφορετικά δωμάτια.
Η ψυχολόγος χαμογέλασε. Γύρω ακουγόταν μουσική, οι υπάλληλοι τσούγκριζαν ποτήρια και διασκέδαζαν. Ο χώρος δεν ήταν κατάλληλος για συνεδρία, αλλά ήθελε να τον βοηθήσει.
– Δηλαδή: δεν θα αλλάξει τίποτα;
– Ε, δεν ξέρω…
– Εγώ όμως ξέρω. Θα ζείτε μαζί. Θα συναντιέστε το πρωί στην κουζίνα, το βράδυ στο μπάνιο. Φτιάχνει νόστιμο μπορς;
– Πολύ! Μαγειρεύει υπέροχα! – ο Βασίλης απαντούσε μηχανικά.
– Να τι συμβαίνει: το μπορς της δεν θα υπάρχει πια στη ζωή σας. Ούτε τα κεφτεδάκια, ούτε οι πίτες…
Ο Βασίλης την κοίταξε με γουρλωμένα μάτια.
– Εσείς ο ίδιος θέλετε να χωρίσετε; – η ανάκριση συνεχιζόταν.
– Εγώ… όχι…
– Δική της πρωτοβουλία;
– Ναι…
– Με τι την προσβάλατε;
– Εγώ; Με τίποτα δεν την πρόσβαλα! Εκείνη αρπάζεται συνέχεια από μόνη της!
– Βρήκατε άλλη; – ρώτησε η Βέρα Στεπάνοβνα, αγνοώντας την προηγούμενη απάντηση του Βασίλη.
– Όχι, – ο Βασίλης είχε ήδη αποδεχτεί τους όρους του «παιχνιδιού» και απαντούσε χωρίς δεύτερη σκέψη.
– Πότε ήταν η τελευταία φορά που της χαρίσατε λουλούδια;
– …Ποτέ…, – ο άντρας δυσκολεύτηκε να βρει την απάντηση.
Τώρα ήταν η σειρά της ψυχολόγου να εκπλαγεί:
– Ποτέ; Σε τόσα χρόνια; Παρεμπιπτόντως, διευκρινίστε μου, πόσα ακριβώς;
Ο Βασίλης σκέφτηκε για λίγο…
– Σήμερα κλείνουμε είκοσι πέντε…
– Τι; – Η ψυχολόγος κοίταξε τον Βασίλη σαν να ήταν άρρωστος. – Έχετε σήμερα την ασημένια σας επέτειο και είστε στο εταιρικό πάρτι; Μόνος; Ε, λοιπόν… καταλαβαίνω απόλυτα τη γυναίκα σας…
– Αλλά εγώ δεν καταλαβαίνω! – φώναξε ο Βασίλης τόσο δυνατά, που όσοι χόρευαν δίπλα του γύρισαν να κοιτάξουν. – Τι της λείπει; Δεν την απατώ! Της φέρνω τον μισθό μου! Τη βοηθάω σε όλα!
– Τι της χαρίσατε την τελευταία φορά; – η ψυχολόγος συνέχισε την ανάκριση, παρόλο που έβλεπε ότι ο Βασίλης είχε εκνευριστεί πολύ.
– Την τελευταία φορά; …Δεν θυμάμαι…
– Πότε ήταν αυτό;
– Πριν από τον γάμο.
Η Βέρα Στεπάνοβνα σιώπησε. Είχε καταλάβει τα πάντα…
Ο Βασίλης παρέμεινε επίσης σιωπηλός, νιώθοντας ότι η κουβέντα δεν είχε τελειώσει.
– Θέλετε να τα βρείτε με τη γυναίκα σας; Τώρα αμέσως;
– Θέλω, – ξεστόμισε ο Βασίλης, βλέποντας ότι η ψυχολόγος δεν αστειευόταν.
– Τότε θα κάνουμε ό,τι σας πω. Και τίποτα άλλο. Μένετε μακριά;
– Πολύ κοντά.
– Πηγαίνετε στο γκαρνταρόμπα, ντυθείτε. Έρχομαι κι εγώ.
Ο Βασίλης υπάκουσε και κατευθύνθηκε προς την έξοδο. Σκέφτηκε ότι η Βέρα Στεπάνοβνα ήθελε μάλλον να μιλήσει στην Άννα.
Βγήκε στον δρόμο και περίμενε.
Μετά από δέκα λεπτά, η Βέρα Στεπάνοβνα βγήκε από το γραφείο κρατώντας μια μεγάλη ανθοδέσμη –την οποία είχε πάρει από ένα βάζο σε ένα από τα τραπέζια– μαζί με δύο συναδέλφους.
– Γιατί όλα αυτά; – απόρησε ο Βασίλης.
– Θα σώσουμε τον γάμο σας, – δήλωσε η ψυχολόγος, – εσείς απλώς παρατηρήστε και βγάλτε τα συμπεράσματά σας.
Όταν έφτασαν στο διαμέρισμα, η Βέρα Στεπάνοβνα έβγαλε από το φόρεμά της μια όμορφη ασημένια καρφίτσα:
– Χαρίστε το αυτό στη σύζυγό σας όταν φύγουμε.
– Γιατί; Πάρτε το πίσω…, – άρχισε να αρνείται ο Βασίλης.
– Στην ασημένια επέτειο χαρίζουν ασήμι ο ένας στον άλλον. Δεν θα εκπλαγώ αν η γυναίκα σας έχει ένα κρυμμένο δώρο για εσάς. Παρεμπιπτόντως, πώς τη λένε;
– Άννα.
– Λοιπόν παιδιά, θα αυτοσχεδιάσουμε, – είπε η Βέρα Στεπάνοβνα στους συναδέλφους. – Εκεί μέσα υπάρχει μια δυστυχισμένη, πληγωμένη γυναίκα. Πρέπει να την κάνουμε να νιώσει ευτυχισμένη… Και το κυριότερο, να καταλάβει ότι αυτή τη γιορτή την οργάνωσε αυτός εδώ ο «θαυματουργός» σύζυγος, – η ψυχολόγος έγνεψε προς το μέρος του Βασίλη…
Η Άννα καθόταν στην πολυθρόνα και κοίταζε την τηλεόραση. Κοίταζε, αλλά δεν έβλεπε τίποτα. Η πικρία την έπνιγε. Στο μυαλό της στριφογύριζαν σκέψεις, η μία χειρότερη από την άλλη. Δεν μπορούσε να φανταστεί τι θα γινόταν μετά, πώς θα ζούσε, τι θα έλεγε στους γιους της. Κι εκείνος… εκείνος διασκέδαζε…
Το κουδούνι της πόρτας χτύπησε. Κοιτάζοντας το ρολόι, η γυναίκα απόρησε, αλλά πήγε να ανοίξει.
Βλέποντας τους άντρες στο κατώφλι, τα έχασε τόσο που δεν ήξερε πώς να αντιδράσει.
Οι καλεσμένοι, βλέποντας την αμηχανία της, την παρέσυραν αμέσως: της ευχήθηκαν για το νέο έτος και την έσυραν να χορέψουν όλοι μαζί κυκλικό χορό. Τη φώναζαν «Αννούλα», σαν να ήταν μικρό κορίτσι.
Και η Άννα ξαφνικά ένιωσε πάλι σαν κοριτσάκι, χαλάρωσε και μπήκε στο παιχνίδι. Τη στιγμή που ένας από τους άντρες της πρόσφερε ένα κουτί γλυκά, ο Βασίλης μπήκε στο δωμάτιο… με μια τεράστια ανθοδέσμη στα χέρια…
Η γυναίκα δεν πίστευε στα μάτια της…
– Άννα…, – ο Βασίλης έκανε δειλά ένα βήμα προς το μέρος της…
Δεν πρόλαβε καν να πει αυτά που τον είχε δασκαλέψει η Βέρα Στεπάνοβνα, γιατί η γυναίκα του έτρεξε και κρεμάστηκε από τον λαιμό του…
– Σ’ ευχαριστώ, Βασίλη, σ’ ευχαριστώ που το θυμήθηκες, – ψιθύριζε, – και σ’ ευχαριστώ για τη γιορτή…
Οι καλεσμένοι βγήκαν αθόρυβα έξω για να μην τους ενοχλήσουν…
– Και όλα αυτά μετά από ένα τέταρτο του αιώνα μαζί! Πότε επιτέλους θα καταλάβουν οι άντρες ότι οι γυναίκες δεν χρειάζονται και τόσα πολλά για να είναι ευτυχισμένες; – είπε η ψυχολόγος στον συνάδελφό της.
– Υπάρχουν κάθε λογής γυναίκες, – μουρμούρισε εκείνος ως απάντηση…
– Αυτό είναι αλήθεια, – αποκρίθηκε με νόημα η ψυχολόγος, – όπως ακριβώς υπάρχουν και κάθε λογής άντρες…
