«Εγκυμοσύνη πέντε-έξι εβδομάδων», είπε η γιατρός, πέταξε το εργαλείο στον δίσκο και έβγαλε τα λαστιχένια γάντια της……….⚘
— Θα το κρατήσετε;
Η Βέρα παρέμεινε σιωπηλή.
Σαράντα δύο ετών, το τέταρτο παιδί, το οποίο δεν της χρειαζόταν καθόλου. Τα χρήματα ελάχιστα, τα έβγαζαν πέρα ίσα-ίσα από μισθό σε μισθό.
Τα μεγαλύτερα σπουδάζουν ακόμα, η μικρότερη μόλις θα πάει σχολείο· χρειάζεται κι αυτή ποδιά, μπλούζα, καινούργια τσάντα, χωρίς να υπολογίσουμε τα τετράδια και τα βιβλία… Και ξαφνικά, ένα τέτοιο «δώρο»!
«Θα συμβουλευτώ τον άντρα μου», αποφάσισε, «να δω τι θα πει εκείνος».
— Πήγα στον γιατρό, είπε η Βέρα κατά τη διάρκεια του δείπνου.
— Ναι, υπάρχει εγκυμοσύνη. Έξι εβδομάδων.
Ο σύζυγος σταμάτησε να μασάει και άφησε κάτω το πιρούνι.
— Ε, τι να κάνουμε, ας το γεννήσουμε. Καλό θα είναι: δύο αγόρια και δύο κορίτσια. Πλήρες σετ.
— Σετ! Και με τι θα ζήσουμε;
Του εξήγησε για τα μεγαλύτερα παιδιά, για τη μικρότερη που χρειάζεται τόσα πολλά, και πείστηκε όλο και περισσότερο πως το να γεννήσει σε αυτή την κατάσταση και σε αυτή την ηλικία ήταν απλή τρέλα.
— Θα κάνω τις εξετάσεις για την έκτρωση.
Όταν ολοκληρώθηκαν όλες οι εξετάσεις, η Βέρα ένιωσε το ηθικό της να καταρρέει.
Λυπόταν το μικροσκοπικό ανθρωπάκι που μεγάλωνε στην κοιλιά της. Σίγουρα θα ήταν κοριτσάκι… ξανθό, όμορφο, ζωηρό.
Η Βέρα πήγαινε στο γυναικολογικό κέντρο με το τραμ, μέσα στον συνωστισμό και τις σπρωξιές. Στη στάση δεν βγήκε απλώς, αλλά σχεδόν εκτοξεύτηκε έξω. Τότε ένιωσε κάτι να πέφτει από τον ώμο της, ένα λουράκι· στην αρχή δεν κατάλαβε καν τι ήταν. Μετά έβαλε μια φωνή: το λουράκι ήταν από την τσάντα της.
Κλέφτες την είχαν κόψει και έκλεψαν την τσάντα, και μαζί της όλα τα χρήματα και τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
Δεν της έμενε τίποτα άλλο παρά να επιστρέψει στο σπίτι. Κάποιες εξετάσεις έπρεπε να τις επαναλάβει, κάποιες άλλες κατάφερε να τις ανακτήσει.
Τη δεύτερη φορά, βγαίνοντας από το λεωφορείο, η Βέρα έπεσε και τραυμάτισε το πόδι της.
«Αν πάω και τρίτη φορά, θα σπάσω τον λαιμό μου», σκέφτηκε με έναν δεισιδαιμονικό φόβο. Και αποφάσισε: το παιδί θα γεννηθεί. Και ηρέμησε.
Η εγκυμοσύνη κυλούσε καλά, η Βέρα ήξερε ήδη ότι περίμενε κορίτσι. Ξαφνικά όμως, στο δεύτερο υπερηχογράφημα, έπεσε κεραυνός εν αιθρία: η γιατρός υποψιάστηκε ότι το έμβρυο είχε σύνδρομο Down.
— Πρέπει να κάνετε ανάλυση αμνιακού υγρού – αμνιοπαρακέντηση, είπε, συμπληρώνοντας το παραπεμπτικό.
— Οφείλω να σας προειδοποιήσω: η διαδικασία είναι επικίνδυνη για το έμβρυο, μπορεί να προκαλέσει αποβολή ή μόλυνση.
Η Βέρα το σκέφτηκε και δέχτηκε να κάνει την εξέταση.
Την καθορισμένη μέρα πήγε με τον σύζυγό της στο κέντρο. Ο σύζυγος έμεινε να περιμένει στον διάδρομο, ενώ η Βέρα μπήκε στο ιατρείο με τρεμάμενα πόδια. Η γιατρός άρχισε να ακούει τους παλμούς του εμβρύου, αλλά οι παλμοί ήταν στα ύψη.
— Θα περιμένουμε, αποφάσισε η γιατρός.
— Θα χορηγήσουμε τώρα μαγνήσιο.
Της έδωσαν μαγνήσιο και έστειλαν τη Βέρα στον διάδρομο να ηρεμήσει.
Μετά από κάποια ώρα, την κάλεσαν ξανά μέσα. Η καρδιά του εμβρύου είχε ηρεμήσει, αλλά τώρα το μωρό είχε γυρίσει την πλάτη. Και έτσι, δεν μπορούσαν να πάρουν δείγμα.
— Θα περιμένουμε, είπε ξανά η γιατρός, — ίσως γυρίσει πάλι μπροστά.
Την τρίτη φορά όλα ήταν καλά: το έμβρυο γύρισε, οι παλμοί ομαλοποιήθηκαν.
Προετοίμασαν την κοιλιά της Βέρας για τη διαδικασία.
Έκανε ζέστη και το παράθυρο ήταν ορθάνοιχτο για να μπαίνει λίγο αγέρι. Η νοσοκόμα πήρε τον δίσκο με τα εργαλεία, και εκείνη ακριβώς τη στιγμή ένα περιστέρι πέταξε μέσα από το παράθυρο. Το τρομαγμένο πουλί άρχισε να πετάει αλόγιστα μέσα στο ιατρείο, πέφτοντας πάνω στους ανθρώπους. Η νοσοκόμα από τον φόβο της έχασε τον δίσκο από τα χέρια της και τα εργαλεία σκορπίστηκαν στο πάτωμα.
Έστειλαν τη Βέρα ξανά στον διάδρομο να περιμένει, μέχρι οι γιατροί να βγάλουν έξω το περιστέρι και να προετοιμάσουν νέα αποστειρωμένα εργαλεία.
— Τι είναι αυτή η φασαρία εκεί μέσα; ρώτησε ανήσυχος ο σύζυγος.
— Μπήκε ένα περιστέρι και τα έκανε όλα λίμπα.
— Βέρα, αυτό δεν έγινε τυχαία. Πάμε να φύγουμε. Πάμε σπίτι.
Και έφυγαν.
Όταν ήρθε η ώρα, η Βέρα γέννησε ένα κοριτσάκι.
Σήμερα είναι δέκα ετών.
Ξανθούλα, πανέμορφη και ζωηρή…
