Εκείνη όμως εξηγούσε ότι ο Στάθης ήταν συνέχεια απασχολημένος, πολύ σοβαρός. Εμείς ανησυχούσαμε πάρα πολύ. Μήπως κάτι δεν πήγαινε καλά με αυτόν τον άντρα.
Άλλωστε, έχουμε μόνο ένα παιδί. Πάντα ονειρευόμασταν μια μεγάλη οικογένεια, αλλά ο Θεός δεν μας έδωσε άλλα παιδιά. Έτσι, όλη μας την αγάπη και τη φροντίδα τη δώσαμε στο μοναδικό μας λουλούδι. Όλη μας τη ζωή την αφιερώσαμε σε εκείνη. Και ήμασταν πάντα περήφανοι.
Η Τάνια ήταν επιμελής μαθήτρια στο σχολείο, μπήκε στο πανεπιστήμιο χωρίς βοήθεια. Σπούδαζε πολύ, ονειρευόταν μια καριέρα. Και γι’ αυτό εκπλαγήκαμε πολύ, όταν στον τρίτο χρόνο άρχισε να μας μιλάει για κάποιον Στάθη, επιμένοντας μάλιστα ότι η σχέση τους ήταν σοβαρή.
– «Κόρη μου, αν είναι έτσι, πρέπει να μας γνωρίσεις!» – «Οπωσδήποτε, αλλά δεν είναι ακόμα η ώρα!»
Τον έκρυβε για πάνω από ένα χρόνο. Και πρόσφατα, εγώ και ο άντρας μου καταφέραμε επιτέλους να την πείσουμε να φέρει τον Στάθη της για δείπνο στο σπίτι μας.
Τέσσερις φορές κανονίσαμε τη συνάντηση, ετοιμάσαμε ένα υπέροχο δείπνο, αλλά ο μέλλων γαμπρός το ακύρωνε συνέχεια λόγω των δουλειών του. Την πέμπτη όμως, ήρθαν επιτέλους.
Εγώ και ο άντρας μου ήμασταν τρομερά νευρικοί, εγώ ετοίμασα πολλά πιάτα και έφτιαξα ακόμα και τούρτα, «Ναπολέων». Και επιτέλους, ήρθαν οι νέοι.
Ανοίξαμε την πόρτα και είδα τον Πέτρο μου να χλομιάζει. Φαινόταν σαν να λιποθυμούσε. Δεν ήταν παράξενο, αφού ο Στάθης αποδείχτηκε ότι ήταν περίπου της ίδιας ηλικίας με εμάς.
Τελικά καθίσαμε στο τραπέζι. Ο Στάθης άρχισε να λέει ότι ήταν διευθυντής εταιρείας, πολύ σπουδαίος και ισχυρός. Όλα φάνηκαν να μην είναι τόσο άσχημα.
Όμως ο άντρας μου σιωπούσε όλη την ώρα. Και όταν ο μέλλων γαμπρός ετοιμάστηκε να φύγει, ο Πέτρος ξαφνικά είπε ότι θα πήγαινε να τον συνοδέψει. Η Τάνια άρχισε εμφανώς να νευριάζει.
Αποφάσισα να βγω και να δω τι έλεγε ο άντρας μου στον Στάθη.
– «Αυτή είναι η κόρη μου! Πώς μπόρεσες; Ήμασταν φίλοι σχεδόν από την κούνια!» – «Δεν το ήξερα για πολύ καιρό, και μετά η Τάνια μου έδειξε φωτογραφίες. Αλλά ήταν πια αργά, και την αγαπώ». – «Ούτε λόγος! Είσαι σχεδόν 50! Δεν θα γίνεις ο γαμπρός μου!»
Αργότερα, όλοι διαλύθηκαν. Ο Πέτρος μου είπε ότι ο Στάθης ήταν παιδικός του φίλος, κάποτε ζούσαν στην ίδια γειτονιά.
– «Πώς μπορώ να το αποδεχτώ ότι η κορούλα μου θα ζήσει μαζί του;»
Από τότε, ο Πέτρος είναι σε απόγνωση. Καβγάδισε με την κόρη μας και είπε ότι δεν θα το αποδεχτεί ποτέ και δεν θα πάει στον γάμο. Η καρδιά μου ραγίζει, δεν ξέρω τι να κάνω; Μήπως στα γεράματα θα μείνουμε μόνοι;
Φίλοι, αν σας ενδιαφέρει να διαβάσετε περισσότερες ιστορίες μας – αφήστε τα σχόλιά σας και μην ξεχάσετε τα like. Μας εμπνέει να γράφουμε κι άλλο!
