Ο Βιτάλι (ο σύζυγος) την περιποιούνταν μόνος του, την πήγαινε σε κάθε είδους θέρετρα, σε ιαματικές λάσπες, ζητούσε βοήθεια από συναδέλφους. Όλα μάταια. Καμία αλλαγή δεν παρατηρήθηκε στον οργανισμό της Κίρα. Πέντε χρόνια πέρασαν με τη φροντίδα της υγείας της συζύγου του.
Τον τελευταίο καιρό, ο Βιτάλι άρχισε να αργοπορεί στη δουλειά, ήταν πιο χαρούμενος από το συνηθισμένο, έκανε ειρωνικά αστεία για την Κίρα. Και άρχισε ακόμη και να λέει ειρωνικά την προσβλητική λέξη «άκαρπη».
Η ζεστασιά στη σχέση τους εξαφανίστηκε. Συχνά μιλούσε για τη νέα νοσοκόμα του τμήματός τους. Ο Βιτάλι την αποκαλούσε «η νοσοκομούλα μου». Γιατί άραγε; Όλες αυτές οι αλλαγές στη συμπεριφορά του αγαπημένου της συζύγου δεν προμήνυαν τίποτα καλό.
Η Κίρα υπέθεσε ότι ο Βιτάλι είχε βρει «εφεδρικό αεροδρόμιο». Και αποφάσισε να επισκεφτεί τον σύζυγό της στη δουλειά. Να ξεκαθαρίσει την κατάσταση.
Γενικά, σπάνια επισκεπτόταν τον σύζυγό της στον χώρο εργασίας του. Η ατμόσφαιρα του νοσοκομείου δεν ευχαριστούσε την Κίρα. Εκεί, οποιαδήποτε ώρα της ημέρας, μια μικροσκοπική ζωή έμπαινε στα δικαιώματά της.
Χαρούμενες μανούλες, παιδιά που φωνάζουν, μπερδεμένοι μπαμπάδες με λουλούδια, θορυβώδεις συγγενείς. Το να παρακολουθεί όλα αυτά ήταν μια επώδυνη δοκιμασία για την Κίρα. Ένιωθε πως της είχαν στερηθεί για πάντα τέτοιες χαρές.
Η Κίρα χτύπησε διακριτικά την πόρτα του γραφείου του συζύγου της. Άκουσε:
– Εμπρός, – μπήκε προσεκτικά.
– Τι θες, Κίρα; – εξεπλάγη ο Βιτάλι.
– Τίποτα. Μου έλειψες, – έπαιζε η Κίρα.
– Σου συνέβη κάτι; – απορούσε ο Βιτάλι.
– Σε εμένα; Τίποτα. Εσύ, αγάπη μου; – συνέχισε η Κίρα.
Αλλά ξαφνικά, μια κοπέλα εισέβαλε στο γραφείο (χωρίς να χτυπήσει!). Φορούσε λευκή ρόμπα και λευκό σκούφο. Αρκετά όμορφη. Το γραφείο του γιατρού γέμισε με ένα γλυκό άρωμα αρώματος.
Χωρίς να δώσει καμία προσοχή στην Κίρα, η ευωδιαστή κοπέλα είπε:
– Βιτάλι Βικτορόβιτς, τα σχέδιά μας δεν άλλαξαν; Σήμερα στις…
Ο Βιτάλι δεν την άφησε να ολοκληρώσει:
– Γνωριστείτε, Βίκα, αυτή είναι η γυναίκα μου.
– Ω, συγγνώμη! Νόμισα ότι ήταν ασθενής σας. Χαίρω πολύ, – πρόσθεσε η Βίκα.
– Κι εγώ, – είπε η Κίρα.
Η Βίκα βγήκε από το γραφείο, το άρωμα έμεινε να ευωδιάζει.
– Τι θα πεις, Βιτάλι… Βικτορόβιτς; – ρώτησε η Κίρα.
– Ας μιλήσουμε στο σπίτι. Έχω πολλή δουλειά, – είπε ο Βιτάλι.
– Βλέπω… Δηλαδή, δεν θα προσπαθήσεις καν να δικαιολογηθείς; – συνέχισε η Κίρα.
Τώρα ήταν έτοιμη να γελαστεί. «Πες μου ψέματα, έστω και λίγο, και θα σε πιστέψω!» παρακαλούσε η Κίρα μέσα στο μυαλό της.
Το τηλέφωνο χτύπησε στο γραφείο. Ο Βιτάλι άρπαξε το ακουστικό με την πρώτη κλήση.
— Αλό! Ναι, έρχομαι, έρχομαι! — ψέλλισε.
Η Κίρα γύρισε σπίτι σέρνοντας τα πόδια της. Όχι, τα δάκρυα δεν την έπνιγαν. Δεν υπήρχαν δάκρυα. Κενό και τίποτα άλλο.
«Λοιπόν, είδα την αντίπαλο – τη νοσοκομούλα του. Μια τέτοια δεν θα σταματήσει μπροστά σε τίποτα. Όμορφη. Ο άντρας μου έχει υπέροχο γούστο. Και το άρωμα αυτής της Βίκα με νόστιμη μυρωδιά. Πιθανότατα ο Βιτάλικ της το χάρισε. Μόνη της δεν θα το αγόραζε. Είναι ακριβό.»
Με τα «φτερά πεσμένα» η Κίρα έφτασε σπίτι. Το βράδυ την περίμενε μια δύσκολη συζήτηση με τον σύζυγό της. Ωστόσο, ο Βιτάλι ήρθε μόνο το πρωί. Η Κίρα δεν ρώτησε πού ήταν. Ήταν ήδη προφανές.
Όλα μέσα στην Κίρα έτρεμαν και κατέρρευσαν. «Είναι καταστροφή!» σκέφτηκε.
Ο Βιτάλι άρχισε να μαζεύει και να διπλώνει τα πράγματά του στη τσάντα του, σιωπηλά και με ενοχή.
Όταν η τσάντα γέμισε, ο Βιτάλι πλησίασε τη σύζυγό του από πίσω, για να αποφύγει την οπτική επαφή, και άρχισε να μιλάει:
– Κίρα μου, συγγνώμη! Η ζωή μας με σένα είναι κάπως άχρωμη. Και τα χρόνια περνούν. Εγώ θέλω παιδιά!
– Ναι, εντάξει, φτάνει! Ξέρω, είμαι άκαρπη. Σας εύχομαι αγάπη και περισσότερους κληρονόμους. Αντίο, Βιτάλικ!
Η πόρτα έκλεισε. Η Κίρα πλησίασε το παράθυρο. Κρίστωσε την κουρτίνα, είδε τον Βιτάλικ να μπαίνει σε ένα ταξί. Δίπλα του καθόταν Εκείνη. Η διαλυτή σπιτιών. Έφυγαν…
Η Κίρα έφτιαξε καφέ, άναψε ένα τσιγάρο. Προσπάθησε να δικαιολογήσει τον σύζυγό της στα μάτια της. «Έκανε για μένα ό,τι ήταν στο χέρι του. Υπέφερε ο καημένος. Ήθελε να έχει μια ολοκληρωμένη οικογένεια. Απλώς ο γάμος μας ήταν χτισμένος στην άμμο. Δεν θα μπορούσα ποτέ να χαρίσω στον σύζυγό μου ένα παιδί. Διάβολε! Κι όμως…»
Φαινόταν ότι η ευτυχία είχε περάσει οριστικά και αμετάκλητα. Η αγάπη για τον σύζυγό της συνέχιζε να αναπνέει, ήταν ζωντανή. Τίποτα και κανένας δεν μπορούσε να την αναγκάσει να πεθάνει.
Με τον καιρό, η Κίρα έμαθε από κοινούς φίλους ότι ο Βιτάλι έγινε μπαμπάς.
«Φαντάζομαι πόσο ευτυχισμένος είναι ο Βιτάλι! Απέκτησε επιτέλους παιδί. Θεέ μου, είμαι 27 χρονών! Μήπως η ζωή μου θα είναι τόσο δυστυχισμένη;» – θλιβόταν η Κίρα.
Είχε ήδη συμβιβαστεί με το γεγονός ότι δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδιά. Τι κάνουν οι γυναίκες σε τέτοιες περιπτώσεις; Σωστά, ασχολούνται επισταμένα με την καριέρα. Η Κίρα ήταν εξαίρεση.
Ήθελε να πάρει ένα παιδί από το ορφανοτροφείο. Δεν της έδωσαν. Είχε «ελλιπή οικογένεια».
Ήθελε να γίνει μοναχή. Έζησε σε ένα μοναστήρι για ένα μήνα. Κάποια στιγμή, την πλησίασε μια «έμπειρη» μοναχή και τη συμβούλεψε:
– Κορίτσι μου! Είναι νωρίς για σένα εδώ. Ζήσε στον κόσμο ακόμα. Η ευτυχία σου είναι πολύ, πολύ κοντά!
Η Κίρα για κάποιο λόγο πίστεψε αυτή τη γυναίκα. Και η καρδιά της άρχισε να λούζεται στην ελπίδα.
Ευχάριστες αλλαγές άρχισαν να συμβαίνουν στην προσωπική ζωή της Κίρα. Γνώρισε έναν άντρα στο θέατρο (την είχε καλέσει μια φίλη της).
Ο Σάσα, έτσι συστήθηκε ο άγνωστος, της άρεσε αμέσως. Ήθελε να του διηγηθεί όλη της τη ζωή. Σταγόνα-σταγόνα. Μέχρι την τελευταία σταγόνα. Χωρίς να κρύψει τίποτα. Θα καταλάβαινε.
Και αυτός την ερωτεύτηκε αμέσως. Δεν υπήρξαν μακροχρόνια ραντεβού. Γιατί να καθυστερούν; Τόσο η Κίρα όσο και ο θεατρόφιλος (ο Σάσα) ήταν έτοιμοι εδώ και καιρό για την οικογενειακή ζωή.
Η Κίρα, έχοντας αυτή την εμπειρία, προειδοποίησε τον Σάσα πριν από τον γάμο ότι δεν μπορούσε να αποκτήσει παιδιά. Αυτή η εξομολόγηση δεν σταμάτησε τον γαμπρό.
Την ημέρα του γάμου, ψιθύρισε στο αυτί της νύφης του:
– Όλα θα πάνε καλά. Θα δεις. Πιστεύω! Σε στενοχώρια και σε χαρά είμαι μαζί σου, Κίρα μου!
Επτά χρόνια αργότερα, η Κίρα και ο Σάσα είχαν τρία παιδιά. Δύο κόρες και έναν γιο.
Η Κίρα γελούσε:
– Σάσα, μήπως να σταματήσουμε;
Ο Σάσα κοίταξε τη γυναίκα του με αγάπη:
– Όπως θέλει ο Θεός, αγάπη μου!
Σ’ αυτή την οικογένεια εγκαταστάθηκε η απεριόριστη ευτυχία. Για πάντα.
Κάποια στιγμή η Κίρα, περπατώντας στο πάρκο με τα παιδιά, παρατήρησε τον Βιτάλι. Είχαν να ιδωθούν δέκα χρόνια. Τον φώναξε.
Ο Βιτάλι δεν αναγνώρισε αμέσως την πρώην γυναίκα του. Μετά χαμογέλασε, έλαμψε.
– Εσύ είσαι, Κίρα; Τι όμορφη που είσαι! Χαίρομαι τόσο πολύ για τη συνάντηση! Άκουσα για την οικογένειά σου. Μπράβο σε σένα και τον άντρα σου! Βλέπω, ο γιος σου μοιάζει πολύ στη μαμά του. Και οι κόρες, μάλλον, στον μπαμπά; – είπε κάπως μπερδεμένα ο Βιτάλι.
– Ναι, ο άντρας μου είναι υπέροχος! Με αγαπάει. Και εγώ τον λατρεύω! – απάντησε με περηφάνια η Κίρα.
– Και εσύ πώς είσαι, Βιτάλι; Η κόρη σου, φαντάζομαι, έχει μεγαλώσει ήδη, – ρώτησε η πρώην σύζυγος.
– Δεν υπάρχει καμία κόρη, Κίρα μου, – το χαμόγελο έσβησε από το πρόσωπο του Βιτάλι.
– Μήπως μπορείς να το εξηγήσεις; – παραξενεύτηκε η Κίρα.
– Έχω φταίξει απέναντί σου, Κίρα! Όπως λένε, «στη θάλασσα ομίχλη, στον κόσμο απάτη». Έλεγε ψέματα η δεύτερη γυναίκα μου. Η ίδια νοσοκόμα. Γέννησε ένα κορίτσι, αλλά όχι δικό μου. Με καστανά μάτια. Ενώ εγώ και η γυναίκα μου είμαστε γαλανομάτηδες. Προφανώς – το παιδί δεν είναι δικό μου.
«Δεν χρειάζεται να είσαι γιατρός εδώ. Δεν μπορείς να το καταλάβεις αμέσως. Όλα τα παιδιά γεννιούνται γαλανομάτικα. Πέρασε μισός χρόνος και όλα έγιναν ξεκάθαρα. Η κόρη δεν ήταν δική μου. Η γυναίκα ομολόγησε.
Δήλωσε ότι ήθελε πατέρα για το μελλοντικό της παιδί. Ο βιολογικός πατέρας αρνήθηκε το παιδί. Και εγώ ήμουν εκεί κοντά. Έτσι την πάτησα. Εν πάση περιπτώσει, χωρίσαμε με τη νοσοκόμα. Πάνω στην απάτη δεν χτίζεται ζωή.
Επέστρεψα στο πατρικό μου σπίτι. Η μαμά με ρώτησε τα πάντα. Εξομολογήθηκα. Η μαμά με «λυπήθηκε» και μου αποκάλυψε.
Αποδεικνύεται ότι στην πρώιμη παιδική μου ηλικία αρρώστησα, και δεν μπορώ να αποκτήσω παιδιά. Συνέπεια αυτής της ασθένειας – δεν μπορώ να κάνω παιδιά. Πλήρης στειρότητα. Και εγώ σε βασάνιζα τόσα χρόνια, ανόητος! Άρα, η «άκαρπη» είμαι εγώ!**
– Μην ανησυχείς, Βιτάλι! Αφού εσύ, ως γιατρός, βοηθάς τις γυναίκες να γίνουν μητέρες, και τα μωρά να έρθουν σε αυτόν τον κόσμο! Δεν είναι λίγο; – προσπάθησε να καθησυχάσει η Κίρα τον πρώην σύζυγό της.
– Σε ευχαριστώ για τα ζεστά λόγια, Κίρα! Δόξα τω Θεώ, απέκτησα τελικά οικογένεια! Στο τμήμα μου μια νεαρή γυναίκα γέννησε ένα αγόρι. Δεν έχει, ούτε είχε σύζυγο. Και το αγόρι είναι όμορφο!
«Πιάσαμε την κουβέντα μαζί της. Γνωριστήκαμε καλύτερα. Τη λένε Όλια. Ξέρεις, Κίρα, στην αρχή αγάπησα τον γιο της. Τι με βρήκε τότε; Ακόμα δεν καταλαβαίνω. Σαν δικό μου παιδί. Τόσο απροστάτευτος… Δικός μου και τέλος!
Με λίγα λόγια, αποφασίσαμε μαζί με την Όλια να μεγαλώσουμε τον γιο. Της εξομολογήθηκα τα προβλήματά μου. Εκείνη αποδέχθηκε αυτή την κατάσταση ως μοίρα. Και πρόσφατα παντρευτήκαμε με την Όλια. Είμαστε τώρα τρεις! Καταλαβαίνεις;» – διηγούνταν ο Βιτάλι λαχανιασμένος.
– Καταλαβαίνω. Όσο κανείς άλλος, καταλαβαίνω…
Φίλοι, αν σας ενδιαφέρει να διαβάζετε κι άλλες ιστορίες μας – αφήστε τα σχόλιά σας και μην ξεχνάτε τα likes. Μας εμπνέει να συνεχίσουμε να γράφουμε!
