— Θα το κρατήσετε το «πακέτο» ή θα κοροϊδευόμαστε πάλι;
Η Μαρίνα έμεινε σιωπηλή, αναλογιζόμενη όσα άκουσε. Σαράντα δύο ετών, τέταρτο παιδί, το οποίο δεν της χρειαζόταν καθόλου σε αυτή τη φάση της ζωής της.
Τα χρήματα έλειπαν απελπιστικά, η οικογένεια μόλις που τα έβγαζε πέρα από μισθό σε μισθό. Τα μεγαλύτερα παιδιά σπούδαζαν ακόμα, η μικρότερη κόρη ετοιμαζόταν για το σχολείο — χρειαζόταν καινούριο φόρεμα, ζακέτα, μια καλή τσάντα, για να μη μιλήσουμε για τα αμέτρητα τετράδια και βιβλία. Και ξαφνικά, ένα τέτοιο απρόσμενο «δώρο» της μοίρας!
— Γιατρέ, πόσο χρόνο έχω για να το σκεφτώ; — ρώτησε προσεκτικά η Μαρίνα.
— Ο χρόνος δεν είναι λάστιχο, αγαπητή μου. Όσο καθυστερείτε, τόσο πιο δύσκολη γίνεται η διαδικασία, αν αποφασίσετε να το ξεφορτωθείτε, — απάντησε η γιατρός με επαγγελματική ψυχρότητα.
— Αν και στην ηλικία σας, μια τέτοια περίπτωση είναι μικρό θαύμα. Δεν είναι όλοι τόσο τυχεροί.
— Θα συμβουλευτώ τον άντρα μου, — αποφάσισε η Μαρίνα, — να ακούσω τι θα πει εκείνος. Μαζί βρίσκαμε πάντα τις σωστές λύσεις.
— Πήγα σήμερα στον γιατρό, — είπε προσεκτικά η Μαρίνα κατά τη διάρκεια του δείπνου, παρατηρώντας την αντίδραση του συζύγου της. — Επιβεβαιώθηκε… είμαι έγκυος. Έξι εβδομάδων ήδη.
Ο σύζυγός της πάγωσε με το πιρούνι στο χέρι, το άφησε αργά στο πιάτο και κοίταξε επίμονα τη γυναίκα του.
— Ξέρεις, Μαρίνα, τι θα κάνουμε; Ας κάνουμε το τέταρτο μωρό. Φαντάσου πόσο ωραία θα είναι: δύο αγόρια και δύο κορίτσια. Πλήρες οικογενειακό σετ, όπως στις παλιές οικογένειες.
— Σετ;! — εξερράγη η Μαρίνα. — Και με τι θα ζήσουμε; Με τον αέρα θα τρεφόμαστε;
Άρχισε να απαριθμεί στον άντρα της όλα τα οικογενειακά έξοδα: τα μεγαλύτερα παιδιά απαιτούσαν συνεχή στήριξη για τις σπουδές τους, η μικρότερη χρειαζόταν σχολικά είδη, και κάθε ευρώ μετρούσε. Με κάθε επιχείρημα πειθόταν όλο και περισσότερο ότι ένα τέταρτο παιδί με αυτή την οικονομική κατάσταση και σε αυτή την ηλικία ήταν απλώς παραλογισμός.
— Καταλαβαίνω τους φόβους σου, αγαπημένη μου, — είπε μαλακά ο σύζυγός της, παίρνοντας το χέρι της στα δικά του. — Αλλά δεν τα καταφέραμε και παλιότερα; Τα παιδιά δεν είναι μόνο έξοδα, είναι χαρά, το νόημα της ζωής.
— Ωραία λόγια, — χαμογέλασε πικρά η Μαρίνα. — Αύριο θα ξεκινήσω τις εξετάσεις για τη διαδικασία. Αρκετά με τον ρομαντισμό, ήρθε η ώρα να σκεφτούμε ρεαλιστικά.
Όταν όλες οι απαραίτητες εξετάσεις ήταν έτοιμες, μια ξαφνική ανησυχία κυρίευσε τη Μαρίνα. Ένιωσε έναν αβάσταχτο οίκτο για το ανθρωπάκι που αναπτυσσόταν μέσα της. Η διαίσθησή της έλεγε πως θα ήταν κορίτσι, ξανθό και όμορφο.
Η Μαρίνα πήγαινε στο γυναικολογικό κέντρο με ένα γεμάτο λεωφορείο, μέσα σε απίστευτο συνωστισμό. Στη στάση της, κυριολεκτικά εκσφενδονίστηκε έξω από το όχημα.
Τότε ένιωσε ένα λουράκι να γλιστράει από τον ώμο της — δεν κατάλαβε αμέσως τι ήταν. Μετά από μια στιγμή, έβγαλε μια κραυγή τρόμου: ήταν το λουράκι της τσάντας της. Οι κλέφτες το είχαν κόψει προσεκτικά και είχαν κλέψει την τσάντα μαζί με όλα τα χρήματα και τα αποτελέσματα των εξετάσεων.
— Θεέ μου, τι γίνεται! — αναφώνησε, κοιτάζοντας γύρω της αναζητώντας τους δράστες.
Δεν της έμενε τίποτα άλλο από το να γυρίσει σπίτι με άδεια χέρια. Κάποιες εξετάσεις έπρεπε να τις ξανακάνει, άλλες κατάφερε να τις ανακτήσει από τη γραμματεία, χάνοντας επιπλέον χρόνο και νεύρα.
Τη δεύτερη φορά που πήγαινε για τη διαδικασία, η Μαρίνα βγήκε από το τρόλεϊ με ιδιαίτερη προσοχή, αλλά σκόνταψε άσχημα και έπεσε, τραυματίζοντας σοβαρά το πόδι της.
— Μήπως είναι σημάδι από ψηλά; — είπε σιγά στον άντρα της, που έτρεξε κοντά της στα επείγοντα. — Αν πάω τρίτη φορά, τι θα γίνει, θα σπάσω τον σβέρκο μου;
— Μαρίνα, γλυκιά μου, μήπως όντως δεν πρέπει; — πρότεινε προσεκτικά ο σύζυγος, βοηθώντας την να σηκωθεί. — Κοίτα τι περίεργες συμπτώσεις συμβαίνουν.
«Αν προσπαθήσω να φτάσω σε αυτό το καταραμένο μέρος για τρίτη φορά, μπορεί και να μη ζήσω», σκέφτηκε με μια προληπτική φοβία. Και ξαφνικά ένιωσε μια ασυνήθιστη ανακούφιση:
— Αποφασίστηκε. Το παιδί θα γεννηθεί! Και ας περιμένει όλος ο κόσμος.
Και το περίεργο ήταν πως η ψυχική της γαλήνη επέστρεψε αμέσως.
Το μωρό αναπτυσσόταν καλά και η Μαρίνα ήξερε πια σίγουρα ότι κυοφορούσε την πολυπόθητη κόρη. Όμως, στο δεύτερο προγραμματισμένο υπερηχογράφημα, τα λόγια της γιατρού έπεσαν σαν κεραυνός εν αιθρία: υποψιαζόταν ότι αναπτυσσόταν ένα «παιδί του ήλιου» (Σύνδρομο Down).
— Πρέπει να κάνετε επειγόντως αμνιοπαρακέντηση, — είπε ψυχρά, συμπληρώνοντας το παραπεμπτικό με ακαταλαβίστικα γράμματα.
— Οφείλω να σας προειδοποιήσω: η διαδικασία είναι εξαιρετικά επικίνδυνη για το έμβρυο, μπορεί να προκαλέσει αποβολή.
— Και αν δεν κάνω αυτή την εξέταση; — ρώτησε η Μαρίνα με τρεμάμενη φωνή.
— Τότε θα το κρατήσετε στα τυφλά, — ανασήκωσε τους ώμους της αδιάφορα η γιατρός. — Δικαίωμά σας. Αλλά μετά μην παραπονιέστε για τις συνέπειες.
Η Μαρίνα το σκέφτηκε λίγο και τελικά συμφώνησε στην επικίνδυνη διαδικασία. Την προγραμματισμένη μέρα, το ζευγάρι πήγε μαζί στο κέντρο. Ο σύζυγος έμεινε να περιμένει στον διάδρομο και η Μαρίνα πέρασε στο εξεταστήριο.
Η γιατρός άρχισε να ακούει τους παλμούς του εμβρύου, αλλά ο ρυθμός ήταν επιταχυμένος και ασταθής.
— Θα περιμένουμε λίγο, — αποφάσισε η ειδικός. Έστειλαν τη Μαρίνα στον διάδρομο να ηρεμήσει και να περιμένει.
— Πώς πάει; — ρώτησε ανήσυχα ο σύζυγος.
— Η καρδιά του μωρού χτυπάει πολύ γρήγορα, — απάντησε η Μαρίνα, καθιστώντας δίπλα του στον πάγκο. — Περιμένουμε μέχρι να ηρεμήσει.
Μετά από λίγη ώρα, κάλεσαν τη Μαρίνα πίσω. Οι παλμοί του εμβρύου είχαν επανέλθει στο φυσιολογικό, αλλά τώρα το παιδί είχε γυρίσει την πλάτη του στον αισθητήρα. Σε αυτή τη θέση, η λήψη υλικού ήταν αδύνατη.
— Θα περιμένουμε πάλι, — εξήγησε υπομονετικά η γιατρός, — ίσως το μικρό γυρίσει προς τη σωστή πλευρά.
— Είναι λες και καταλαβαίνει τι συμβαίνει, — ψιθύρισε σιγά η Μαρίνα.
— Τα παιδιά είναι πολύ έξυπνα, ακόμα και μέσα στην κοιλιά της μητέρας, — απάντησε απρόσμενα γλυκά η γιατρός. — Μερικές φορές ξέρουν καλύτερα από εμάς τι χρειάζονται.
Την τρίτη φορά όλα ήταν ιδανικά. Απολύμαναν σχολαστικά την κοιλιά της Μαρίνας με αντισηπτικό. Έξω επικρατούσε ανυπόφορη ζέστη και το παράθυρο στο ιατρείο ήταν ορθάνοιχτο για να μπει έστω και ένα μικρό ρεύμα αέρα.
Η νοσοκόμα πήρε τον δίσκο με τα αποστειρωμένα εργαλεία και ακριβώς εκείνη τη στιγμή, ένα σπουργίτι πέταξε ορμητικά μέσα από το ανοιχτό παράθυρο.
Το τρομαγμένο πουλί άρχισε να χτυπιέται μέσα στο δωμάτιο, πέφτοντας πάνω στους ανθρώπους και τον ιατρικό εξοπλισμό. Η νοσοκόμα, από τον αιφνιδιασμό, άφησε τον δίσκο να της πέσει και όλα τα εργαλεία σκορπίστηκαν στο πάτωμα.
— Κοίτα να δεις! — αναφώνησε η Μαρίνα, παρακολουθώντας το χάος. — Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο!
— Αυτό είναι ανήκουστο! — είπε εκνευρισμένη η γιατρός. — Στα είκοσι χρόνια προϋπηρεσίας μου, πρώτη φορά αντιμετωπίζω κάτι παρόμοιο.
Ζήτησαν ξανά από τη Μαρίνα να περιμένει στον διάδρομο, μέχρι το προσωπικό να διώξει τον απρόσκλητο επισκέπτη και να προετοιμάσει νέα αποστειρωμένα εργαλεία.
— Τι αναστάτωση είναι αυτή; — ανησύχησε ο σύζυγος, βλέποντάς την να βγαίνει νωρίς.
— Φαντάσου, ένα σπουργίτι πέταξε μέσα στο ιατρείο και έφερε τα πάνω κάτω, — διηγήθηκε η Μαρίνα. — Όλα τα εργαλεία έπεσαν στο πάτωμα.
— Μαρίνα, άκουσέ με προσεκτικά, — είπε σοβαρά ο άντρας της, πιάνοντάς της τα χέρια. — Αυτό σίγουρα δεν είναι τυχαίο. Τόσα εμπόδια στον δρόμο μας… είναι ξεκάθαρο σημάδι. Φεύγουμε από εδώ τώρα αμέσως.
— Πιστεύεις ότι είναι από ψηλά; — ρώτησε εκείνη, κοιτάζοντάς τον στα μάτια.
— Πιστεύω ότι το παιδί μας επιλέγει μόνο του τη μοίρα του, — απάντησε μαλακά εκείνος. — Και οφείλουμε να το ακούσουμε.
Και οι δυο τους, πιασμένοι χέρι-χέρι, εγκατέλειψαν το γυναικολογικό κέντρο.
Όταν ήρθε η ώρα, η Μαρίνα έγινε μητέρα ενός υπέροχου, υγιούς κοριτσιού χωρίς καμία επιπλοκή.
— Κοίτα τι ομορφιά, — είπε συγκινημένος ο σύζυγος, σκύβοντας πάνω από την κούνια. — Ήξερε σίγουρα ότι έπρεπε να έρθει στον κόσμο.
— Η μικρή μας επαναστάτρια, — ψιθύρισε τρυφερά η Μαρίνα, στρώνοντας την κουβέρτα της κόρης της. — Πάλεψε για τη ζωή της από την αρχή.
Αυτό το εκπληκτικό κορίτσι είναι πλέον δέκα ετών. Μεγαλώνει έξυπνη, χαρούμενη και απίστευτα αποφασιστική — ακριβώς όπως τότε, που πάλευε για το δικαίωμα να γεννηθεί.
— Ξέρεις, αγαπημένη μου, — λέει καμιά φορά ο σύζυγος παρατηρώντας την κόρη τους, — την είχαμε πραγματικά ανάγκη. Απλώς τότε δεν το καταλαβαίναμε ακόμα.
— Τα παιδιά δεν έρχονται στη ζωή μας τυχαία, — απάντησε η Μαρίνα αγκαλιάζοντάς τον. — Επιλέγουν τα ίδια τους γονείς τους και τη στιγμή της εμφάνισής τους. Και το δικό μας καθήκον είναι απλώς να εμπιστευτούμε αυτή την επιλογή.
Αφήστε τις σκέψεις σας στα σχόλια και κάντε like!
